U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Dag 1 26 juli 2013
Dat was een hele lange dag!

 

Dag 2 27 juli 2013
Joshua Tree National Park

Heerlijk geslapen lekker koel en om 9 uur ontbijten aan het zwembad. Zelf een wafel bakken, sneetje brood erbij, eitje, koffie en sinaasappelsap, helemaal goed. 10 minuten later schoven mijn zoon en dochter aan. Hoe komen jullie aan die wafels? Eh, daar zo zelf bakken en weg waren ze. Op naar de supermarkt een koelbox scoren bij de Walmart, koelbox vullen bij de ijsmachine van het hotel en met onze broodjes en gerookte ham op naar Joshua Tree National park. Een navajaanse parkranger vertelde ons vriendelijk alle details en waar wel en waar niet heen te gaan. De vriendelijkheid die mensen hier overal hebben neemt al mijn vooroordelen weg over Amerikanen, zouden wij Nederlanders eens een voorbeeld aan kunnen nemen. 

Wat een prachtige natuur in Joshua Park, 2 trails gelopen 5 km klimmen en klauteren, maar de moeite waard, zat water mee genomen maar toch te weinig, het stuk terug lopen is dwars door een stuk gortdroog woestijn-cactus gebied. Uiteindelijk de auto weer in wat een verlichting die airco. Om een uur of 6 weer in de buurt van het hotel bij de Panda-express noodles, vlees en groenten gegeten, heerlijk, nog even in de liquor store een wijntje en biertje gehaald en bijkomen in het zwembad van het hotel en nu 21.15 naar bed, het is mooi geweest voor vandaag, morgen weer vroeg op voor de reis naar Phoenix (300 miles).

 

Dag 3 28 juli 2013
Joshua Tree National Park

Oke, vandaag dus een reisdag van Palm Springs naar Phoenix, bijna 300 miles (500 km).  Eerst nog een ontbijtje in het hotel, nog even langs de walmart. Broodjes voor onderweg en tomaten meenemen. De koelbox hadden we weer volgestort met ijs, alles blijft super koud! Het zonnetje was er vandaag al vroeg bij, en om 09.00 uur was het al warm. Op naar Phoenix. 5 uur sturen dwars door niemandsland, het enige dat je tegenkomt zijn andere toeristen en cactussen, vooral veel cactussen. Eén rechte weg, geen bocht erin en toch niet saai. Af en toe spot je een adelaar of een andere woestijnvogel en om de 15 km veranderd het landschap van bergen naar vlaktes. Gort en gort droog, dat dan weer wel. In de auto heerlijk koel, maar toen we een broodjes, benzine en plas pauze hielden en uitstapten, BAM! Mijn hemel wat een temperatuur. Mijn zoon en ik stonden broodjes te smeren en in die vijf minuten kon je je armen niet in de zon houden zo heet. De broodjes werden oud onder je handen.

Ongeveer 100km nadat we de staatsgrens van California naar Arizona waren gepasseerd, stonden er borden langs de weg met de aanduiding “next miles heavy wind and turbulence” . Wat, wind en turbulentie, daar heb je toch alleen last van in een vliegtuig, niet dus. Een paar keer schoot er zo’n mini windhoos over de snelweg en werd de auto compleet gezandstraald. Heel apart, wel honderd van die mini-tornado vormpjes gezien. Vlak voor Phoenix groeide er eentje uit tot een ware plaag, ze noemen dat hier nog geen tornado, maar ik was blij dat wij linksaf gingen en de onweersbui met enorme windvlagen rechts af. Zie de foto’s, we hebben geprobeerd het vanuit de auto te fotograferen, uitstappen was geen optie. Alhoewel mijn kids best aan storm chasing zouden willen doen.

 

In Mesa, (voorstadje phoenix) ingecheckt bij het hotel en even wat handigheidjes gevraagd aan de eigenaar van het motel.  Goed steak-restaurant en shoppingmall op de tomtom gezet. Nog even met een drankje in het zwembad gehangen en toen naar de shoppingmall nou daar kun je verdwalen, 4 verdiepingen met wat je maar wilt! Rond 8 uur in 20 minuten via highway 63 naar het steakhouse, the outback, een Australische tent! Mijn dochter aan de spareribs, met honing patat? Klinkt gek, maar geweldig lekker en de rest aan een drie ons zware steak met gepofte aardappel en salade. In tijden niet zo lekker gegeten. Nu (22.45) computer uit en slapen, Morgenochtend om half tien alles weer de auto in en richting de Salt River, Drie uur in een traktorband stroomafwaarts drijven, ook de koelbox krijgt een eigen band! Daarna nog drie uurtjes sturen naar Flagstaff (Grand Canyon volgende dag) voor de overnachting. Enorm naar ons zin, de smaak van Amerika te pakken, terugkomen doen we zeker! Tot het volgende verslag!

 

Dag 4 29 juli 2013
Tuben in Phoenix

Daar zijn we weer. Onze koelbox  word vandaag onze drijvende bar en catering. We gaan namelijk  “Tuben” op de Salt-River. Lachen zeg,  die gekke Amerikanen, als ze lol maken doen ze het ook goed. In onze zwemkleding, zwemschoentjes aan (rotsen in de rivier) en alle zooi weer in de auto geladen even het hotel afrekenen en op pad naar Salt River Tubing. Helaas geen foto’s van de te waterlating kunnen maken, kost je je toestel, alles wordt nat. Het principe is eenvoudig, je krijgt 5 tractorbanden mee als je met vier personen bent, om in te hangen in het water, gewoon in de ring zitten met je kont en je armen en benen er over heen laten hangen. Met een stuk touw verbind je je mede-drijvers aan elkaars banden vast, zo blijft het een familiefeestje. De vijfde band is een speciale, daar past je koelbox in en die maak je natuurlijk met een touw vast aan de groep. Vervolgens drijf je 3 uur lan in een wildwater rivier stroomafwaarts, soms best wild, maar vaak kabbelend, onder het genot van de zon, het koele water en je goedgevulde koelbox.

Die amerikanen zijn helemaal van lotje, ik heb ze gezien met complete stereo-installaties, hengels, drijvende wijn barren, vlotten, laptops, piraten vlaggen, maar het doel is lol hebben en afkoelen. Nou daar drijf je dan, goed insmeren want met 40 graden met je lijf in de zon.

Het ging een hele tijd goed, tot het wat wilder werd, Mijn vrouw knalde met haar kont en rug op een uitstekende rots (blauw van bil tot bil) en mijn dochter zat op een gegeven moment midden in de rivier op een rots en kon er niet meer af. Zo cool om te doen, je drijft gewoon tussen de canyon door, zo gaaf om te zien, overal cactussen en jij ligt met je kont en een biertje in het water. Vissen van een paar pond zwemmen onder je door en mijn kids passeerden een waterslang die ons zat aan te kijken zo van "doen jullie nou hier", doorpeddelen, want die Amerikanen waren er bang voor dus dat zal vast niet veel goeds betekenen.

Aan het einde van de rit, brengen ze je familie en je banden handel weer terug naar het vertrek punt met van die gele schoolbussen en kun je je bij de auto weer droog maken en aankleden. Het was zo warm dat de handdoeken in 5 minuten droogden op de motorkap. Toen nog 3 uur rijden naar Flagstaff want daar begint morgen de grand canyon tour, 8.15 worden we opgehaald door pink-jeep tours. Waanzinnige rit van cactussen naar hoogvlaktes en bergen. Ook nog even een onweersbuitje gescoord en door een windhoos heen gereden, wat een water en wat een flitsen en ruim 20 graden verschil, het is hier 22 graden, heerlijk, waren we even aan toe. In Flagstaff weer twee prima kamers met alles erop en eraan. Wijntje gedronken en naar “de outback” die twee kids van ons hadden ook in Flagstaf dit steakhouse gevonden. Mijn dochters oor is inmiddels gelukkig genezen, de antibiotica druppels hebben hun werk goed gedaan. Wat maar niet wil genezen is hun onophoudelijke honger maar dat zal nog wel minimaal twee weken aanhouden.

 

Dag 5 30 juli 2013
Grand Canyon

Half acht op gestaan, heerlijk bed, douchen en bij het ontbijt in het hotel aanschuiven. Kwart over acht meldde zich de chauffeur van Pink Jeep Tours. Hij had al zes mensen opgehaald, er passen er tien in een auto. Nou ja auto, een jeep van 2,80 hoog met leren fauteuills erin. Je stapt in de achterkant in, airco, donkerglas soort presidential feeling. 1,5 uur rijden naar National park Grand Canyon, nog even gestopt bij een Navajo “trading post” hier proberen indianen (die in grote chevy’s rondrijden en bier zuipen) hun handel te verkopen. Leuk en ze zijn niet opdringerig maar ook hier weer super vriendelijk en behulpzaam. Daarna nog een half uurtje door een soort toendra landschap met hier en daar bomen. En dan opeens vanuit het niets de Grand Canyon.  Ik wist dat het een kloof was maar dat ie zo adembenemend is kan het gevoel niet uitleggen. Als mens voel je je dan ineens heel nietig, overweldigend geweldig mooi.

Je loopt een 2,5 meter van de rand van de canyon af en met de hoogtevrees die ik heb draait je maag om als je gekke japanners en duitsers op het randje gaan zitten om een foto te nemen, gestoord en nog wat. Mijn dochter is normaal gesproken wel de stoerste van ons vieren, maar ook zij bleef ver van de rand af. Helemaal beneden in de kloof bulderde de Colorado river, in dit jaargetijde bruin omdat er nogal wat buitjes vallen in juli en augustus en dit spoelt de rode blubber de rivier in. Om 12.00 uur werden we gedropt bij een restaurant langs de canyon, wij namen wel het tafeltje het verst bij de canyon vandaan.  Goedemiddag, bij de tour zit een lunch die wij voor u verzorgen, hier is de menukaart. Mijn dochter iets met zalm wraps, ik had zelf een bol met brood gevuld met goulash of iets. Mijn vrouw had een pita brood met kipsalade en mijn zoon had een  taco.

 

Tijdens deze lunch heeft er een wonder plaats gevonden, toen de lunch kwam kreeg mijn zoon een taco van ongeveer 40 cm doorsnee die tot op de rand gevuld was met vlees, bonen, sla, mais en natuurlijk 3 sauzen, anders kom je in de states niet aan je calorieën. En ja hoor het wonder geschiedde na een gevecht van 45 minuten tussen mijn zoon en zijn killer taco gaf ie het op, hij kreeg het niet op. Gek he,  als ze om de 10 minuten een gratis halve liter cola voor je neer zetten. We geven steeds aan dat we dit niet willen, maar dat zit zo ingebakken in de cultuur, heeft geen nut dus we laten het maar gewoon staan. Na de lunch naar een uitzicht toren uit 1900 geweest, nog wat andere natuur dingen gezien en om 18:00 uur waren we weer in het hotel. Tja, moeten we nog wat eten vanavond. Niemand trek, even een brood en wat beleg , sla en tomaten gescoord voor het geval er toch nog iemand honger krijgt, Hé, wat ligt daar nou, warme gebraden kip, ja die nemen we wel mee, eerlijkheid gebied  te zeggen dat we er toch met zijn vieren wat van hebben gegeten.

Morgen de boel weer inladen en naar Paige/Lake Powell, we gaan naar de staat UTAH, om half drie hebben we daar een trip geboekt naar Antelope Canyon, maar daarover morgen meer.

 

Door naar dag 6