U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Dag 1 We zijn er!

Vanochtend stond mijn allerliefste nicht met de auto klaar om ons naar het station te brengen. Een hele happening, want dat is ongeveer de tweede keer in mijn leven met de trein. En nu weet ik ook weer waarom. Twee wagonnetjes vol geladen met mensen en er kwamen er alleen maar bij, in de spits….twee wagonnetjes….ik zou eerst eens op je zolder met treintjes gaan spelen voordat je als planner bij de NS solliciteert. Maar oke boarden op de vlucht naar Londen ging voorspoedig. Vlucht was ook prima en met een klein uur stapte we uit in Londen Heatrow, de paarse borden volgen naar “interconnected flights” en met de bus 15 minuten naar terminal 3. Bij het uitstappen uit de bus kregen we een oranje “alarm” sticker in onze handen gedrukt, omdat wij overal (en nog een paar andere mensen) voorrang moesten krijgen om de aansluitende vlucht nog te halen en wonderwel lukte dat nog ook, nog ruim 12 seconden over, dus dat is prima, daar wordt je ook helemaaaal niet zenuwachtig van.

Ik heb mijn vest alvast naar spanje gestuurd (voor de vakantie in sept). He wat?? Laten liggen in het eerste vliegtuig en die ging door naar Alicante, die zie ik dus in September wel. Op van Londen naar Vegas, 10 uur vliegen. Ik moet zeggen prima vliegtuig, video, je eigen spelletjes en muziek, en de bediening was top, elk uur kon je wat drinken krijgen, koekje, pizzatje, ja, dat hebben ze goed geregeld bij British airways. Toch blijft het een eind vliegen, ik weet na 4 uur niet meer op welke bil ik nou moet gaan zitten alsof ik van achter aangereden ben door een stadsbus. Maar ja hoor na 3 x slapen, 8 afleveringen van “bates motel” (topserie trouwens) en 24 luchtzakken gingen we landen. De laatste 5 meter boven de grond kreeg het toestel ineens een soort zijwind en knalde het landingsgestel met een klap op de grond, omhoog, nog een keer de grond en daarna gaf de piloot gas omdat het einde van de landingsbaan dichterbij kwam, weer een kwartier opnieuw aanvliegen en dit keer lukte het wel.

Zandstormpje in Vegas. Het waait hier windkracht 8 wel wind van 30 graden dat dan weer wel. Twee van die klappen op de grond was Sylvia iets te veel, ik kon nog net het zakje van mijn  bestek eronder houden, haar maag vond het niet leuk en alles kwam eruit. Toen hebben we maar even gewacht tot iedereen uit het vliegtuig was en de stewardess gevraagd om een grote afvalzak. Douane door, auto halen, zegt die man van het verhuurbedrijf, het is rustig in Vegas, u mag tussen alle auto’s er eentje uitkiezen, als een kleine jongen in een snoepwinkel een knal rode Dodge 4 liter met alles erop en eraan uitgekozen, kwartiertje rijden en nu pitten in het Bestwestern Hotel in Henderson. Bij jullie is het nu rond 4 uur nacht, bij ons half acht in de avond, Mijn vrouw slaapt al, ik over 2 minuten. Tot morgen!

Dag 2 Van Las Vegas (NV) naar Panguitch (UT)

Vanmorgen allebei vroeg wakker 05:00 uur. Het tijdsverschil moet er nog even inslijten. Heerlijk ontbijtje in het hotel en bij de Walmart een coolbox, ijs, brood en liters aan water gekocht. Toen ruim 400 kilometer naar Panguitch (UTAH) weer een uur tijdsverschil, in UTAH is het weer een uur later. De omgeving buiten Las Vegas is plat maar na een half uurtje doemen de bergen van UTAH op. Panguitch is een beetje een spookstadje, twee straten, 2 bezinepompen, beetje vage winkeltjes waarvan de uithangborden hard heen en weer waaien en paarden hebben er voorrang. Ons hotel bestaat uit een houten huis met eromheen houten lodges zeg maar, met zo’n “frontporch” waar je je paard aan kan vast binden. Heb het nog gevraagd, maar ik mocht mijn auto er niet aan vast binden, beetje jammer, immers genoeg paardekrachten bij me.

We hebben een nieuw wereldrecord gezet. Via tripadvisor hadden we “cowboys smoke restaurant” uitgekozen om te eten. Bonen, veel vlees, gepofte aardappel, je kent het wel. Zit nog niet half aan mijn 2e hapje vlees vraagt ie cowgirl, ”would you like any dessert”. Nou…mag ik misschien even mijn eten opeten. Het was een soort macdrive, maar dan zonder auto, na 40 minuten stonden we weer buiten, ik had de rekening eerder dan dat ik mijn vlees had. Oh ja, ik kon ook alleen maar cash betalen, dan ben je echt in het platteland.

Overigens is de rekening altijd anders dan je denkt, over de sparribs betaal je nl 18% belasting, maar over kippenpoten maar 12%, biertje 50% belasting!! Ja, bij de mormonen mag je best zondigen als je dan maar 50% belasting betaalt over je biertje. Wist je trouwens dat een vrouwelijke mormoon een mormin heet en als ze goed kan zwemmen een zeemormin, het wordt laat, je merkt het. Morgen een half uurtje naar Bryce Canyon de sunrise to sunset trail lopen, dat wordt prachtige natuur. Howdee vanuit Utah.

 

Dag 3 Bryce Canyon (1)

Vanmorgen waren we al weer om 6 uur wakker, niet omdat het moet, maar omdat het kan ?? Leuk kon ik nog even met de kids thuis Whatsappen. We werden eigenlijk wakker van de kou, minus 7 buiten, wel zon, dat dan weer wel. Ontbijten en bij de bezinepomp vers brood gehaald ( ik weet het slaat nergens op, maar zij zijn de enige die super vers brood hebben) daarna even tanken bij de bakker ;-)

Op naar bryce canyon, half uurtje hier vandaan, koude wind maar vol de zon op je bol, vestje aan, vestje uit, ik denk dat ik me vaker verkleed heb dan Roy Donders gemiddeld doet. Eerst naar sunset-point. Auto neer gezet en langs de rand van de canyon naar sunrise point gelopen, wind in de rug, zonnetje in ons gezicht. Een of andere idiote fransman, klom op een stukje uitstekende rots, dan kon ie beter foto’s maken, ik zeg als je dood wil moet je dat vooral doen. Toen ie weer op de rand kwam vroeg ik hem of ie een “deadwish” had, nee hoor zei hij ik ben al vader, ik had toch een steen moeten gooien, hoe dom kan je zijn.

Lieve collega (en ook usa ganger), je had (natuurlijk) helemaal gelijk, top-route, mooie vergezichten en heel indrukwekkend, we waren er allebei behoorlijk onder de indruk van de omvang van Bryce. Nadat we heen en weer waren gelopen (hadden ook de shuttlebus naar de auto terug kunnen nemen, maar we hebben onze bergschoenen natuurlijk niet voor niets uit het vet gehaald) terug naar de auto. De auto in en naar Fairyland uitkijkpunt, echt een sprookjes wereld, die kleuren, rood, geel, roze grijs en elke keer als er een wolk voor de zon komt of je kijkt vanaf een andere kant ziet het er weer heel anders uit. Half uurtje staan mijmeren en toen weer de auto in, onderweg twee herten tegen gekomen, kunnen ook twee reetjes zijn geweest alhoewel ik die doorgaans wel herken ha ha. Na 15 minuten in de auto, aan de andere kant van Bryce de Mossy-cave trail gelopen, een prachtige wandeltocht door de canyon, watervalletje, mooie uitzichten heel mooi, en heel mossie inderdaad en niet onbelangrijk heen en weer slechts 1,6 mile (2,8 km ongeveer). In het boekje staat dat de trail zeer gemakkelijk is. Eerst een broodje met tomaat en kalkoen smeren en hop naar boven.

Hij is inderdaad gemakkelijk maar dan op de terugweg, een deel van de canyon was ingestort dus moest je daarom heen lopen, bergje op, rotsje af, maar wel supermooi, mijn kuiten zien er nu ook zo uit als die van Arjan Robbe, en ik loop ook zo als hij, als hij een blessure heeft. Nu zijn we weer terug in ons hotel (15.30 lokale tijd) eerst koffie en even de beentjes omhoog, het is tenslotte vakantie. Het kan zijn dat de filmpjes wat later erop staan, de upload snelheid is hier zo snel als slak met astma. Morgen nog een dag bryce canyon, maar dat vertel ik mijn voeten morgen pas.

 

Dag 4 Bryce Canyon (2)

Vanochtend moesten we weer op de zigeungertoer, we verlaten dit hotel in panguitch dus alles weer de koffer in, en alles weer in de achterbak van de auto. Nog even brood halen bij de bakker (voor tussen de middag) en twee bananen, waarom twee bananen weet ik niet, maar ik had blijkbaar en voorgevoel. We rijden van Paguitch bij Bryce Canyon naar Torrey, een dorpje vlak bij Capitol Reef welke we morgen bezoeken. We nemen niet de gewone route, maar kiezen voor de scenic route, oftewel de weg die wel wat langzamer gaat maar met een ongekende mooie omgeving. Het stuk tussen Escalante en Boulder wordt als de mooiste route van Amerika beschouwd, en geloof mij, het klopt. Halverwege de route staat er een wandeling naar een waterval in een canyon op het programma, ik heb namelijk gelezen dat je ergens halverwege een bergweg via een zandpad met je auto naar beneden de canyon in kan en dan een wandeling kan maken. Nou heb ik richting gevoel van een dronken aardbei, maar het lukte ons om het te vinden. Beetje spannend door de bagger afdalen met die auto, maar hé er waren er nog een paar die dat deden, en waarom heb ik anders een 4wheel drive.

Wat ik aan info op het internet had opgedoken was het 2 mijl lopen en dan weer 2 mijl terug. Totaal 4 mijl, ruim 7 km. Uurtje heen en uurtje terug. De route was vlak en voor beginners. Voor jullie internet fanaten, geloof niet alles wat op het internet staat!!! Oke, als we dan 2 uur weg zijn en het is dan half 2 als we terugkomen, hoeven we geen brood mee te sjouwen, eten we wel als we terugkomen. Hoeveel water?? Joh 2 liter moet toch zat zijn. Voor de zekerheid die twee bananen en een serialbar in de rugzak gegooid en lopen maar. Na een kwartier moesten we een overhangende rots over klauteren, hier hadden volgens het bordje de indianen geschuild voor de regen, ja zij wisten beter. Vervolgens een zandpad over de bodem van de canyon. Na een uur te hebben gelopen, geklauterd, op mijn platte bek gevallen en ander ongemak nog steeds geen waterval. Ook geen mensen in de buurt…of toch….ja, twee mensen uit Colorado zeiden, joh nog een stukje je bent er bijna, dat geeft moed.

Na nog ruim een uur lopen geen waterval, nog een halve liter water over en we moesten nog terug ook. Maar ja, als je er bijna ben, keer je toch niet om, na weer een kwartier een stel met een kaart en GPS. Wij vragen "en hoe was de waterval" nou zegt die man, we keren terug, want het is nog ruim 1 uur lopen. Wat?? Mijn route naar de waterval lag in Colorado ben ik nu achter gekomen. Deze route was 6 mijl heen en 6 mijl terug. (20km) Terug dan maar, oh ja, begint het ook nog te waaien, donkere wolken en spetters, in de verte een klap onweer dat wordt gezellig.

Teruglopen ging langzamer, simpelweg omdat je er dan al meer dan 2 uur op heb zitten. Bananen dacht ik bananen, we eten de bananen op. Weet je dat je van bananen enorme dorst krijgt. Na ruim 2 uur (totaal 4,5 uur gelopen) kwam er zicht op het einde en zagen we de auto weer, en bij de laatste rots, zwik ik ook nog door mijn enkel….jodelen….(mooi hoor in een canyon). Gelukkig genoeg koud water in de buurt (beekje) en smeersel in de koffer. Naar ons hotel gereden, even heel lekker gegeten in een lokaal restaurantje en nu met pijn in de kuiten naar bed. Want morgen staan er twee wandelingen in de canyon van capitol reef op het programma, maar eerst bananen kopen.

 

Dag 5 Capitol Reef

Capitol reef vandaag, bij het woordje reef huiver ik al, het betekent rand of randje, ja randje waarvan dan…..ik heb stevig hoogtevrees, ik vindt de grebbeberg al angstaanjagend. Capitol?? Hoofstad, hoofdstad van de randjes, klinkt onheilspellend. Ik blijf het liefst bij randjes weg, en toch moet ik er langs lopen om mijn hoogtevrees te overwinnen. Na weet ik hoeveel bergen lukt het me niet mijn angst te overwinnen. Mijn ega heeft nergens last van, die vertrouwd de relingen, afrasteringen etc. Ik niet, staat er een hek voor een afgrond, kijk ik eerst of er geen houtwurm in zit. Stalen omheiningen?? Met hoeveel bouten zitten ze vast?? Maar goed, vandaag moet ik eraan geloven. En het ergste van alles, geen bananen meer in de general store, wat  moet ik zonder bananen? Help mijn enige lifeline is weg! Wel een goed mes gekocht, een echte canyonloper heeft een mes bij zich.

Bij het visitors center raadde ze ons aan om te gaan stof happen. Helemaal naar het einde van de weg rijden en dan mag je met je auto nog zo’n 5 kilometer tussen canyons door over woestijnzand rijden. De auto was rood, hij is nu bahama beige geworden. Aan het einde van het zandpad een parkeerplaats alwaar de 1e wandeling voor vandaag begint. Een beperkt 2 km heen en 2 km terug, heen en weer iets meer dan een uur. Je kon alleen maar rechtdoor tussen twee canyons en toch lukt het ons om te verdwalen, hoe weet ik nou wat 2 km is?? Nergens bordjes, dus toen we al een half uur geen mensen meer tegen kwamen en het pad op een soort ingestorte woonwijk leek, zijn we maar omgekeerd. Na een half uur lopen, een bordje, ja dat was het einde, zijn wij straal aan voorbij gelopen.

Eerst maar even uitrusten op een steen, naast mij kwam een 80 jarige opa uit florida zitten en we begonnen een beetje te babbelen over wat hij hier deed en wat ik hier deed, adressen genoteerd, als we volgend jaar een vakantieadres zoeken, moet ik hem maar een brief sturen, mail doet ie niet aan. Florida, propellor boten, alligators, moerassen, key west, ik voel weer een vakantie opkomen! En toen begon het te waaien in de canyon, niet een briesje maar van die mini windhozen die het zand tot in je oksels blazen, we weten nu ook hoe een canyon smaakt, het zand zat overal tussen. Even een broodje gesmeerd en op naar de tweede trail een klimmetje van een 200 meter naar de rand van de Gooseneck. Ganzenek, je raad het al, een gans is vanonder lekker dik, zijn nek is smal, net zo smal als het paadje waar je langs de rand moet lopen. Als er dan ook nog staat pas op bij de rand dan wil ik touwen uitrollen, musketonhaken klikken, zekerheidslijnen aanbrengen etc. Prachtige dag, tot morgen See y"all.

 

Door naar dag 6