U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Dag 11 en 12 Oogjes in het donker

Gisteren en vandaag heb ik maar even in 1 filmpje samengevat, wel heb ik twee verschillende fotoseries geplaatst. In het filmpje zie je hoe donker het die twee uur op de terugweg was, was best spannend. Ook zie je hoe wij gisteren de bergpas over zijn gegaan, daar ligt gewoon nog sneeuw, hoe koel (ja, ik spel het zo met opzet) is dat. Voordat we de beer hadden gezien, die overigens ook op het filmpje staat (in het bijna donker gefilmd), zagen we nog twee parende elanden, deze beelden hebben wij vanwege de privacy van beide dieren niet geplaatst en omdat deze beelden als schokkend zouden kunnen worden ervaren door jongere volgers. Er zijn veel gezegden rond de beer, bijvoorbeeld “geslapen als een beer”  of dat is “berelekker” maar degene die echt waar is is “gesche….n als een beer”. Elke keer rij ik met de auto door zo’n kleffe hap bererommel. Aan de buitenkant wat krokant, maar van binnen als havermout, je hele auto zit onder die troep. Maar goed ik dwaal af…

Wij hebben in ieder geval geslapen als een BEER vannacht. We waren nog net op tijd voor het ontbijt. Onderweg iets anders halen dan dat brood van gisteren, niet te pruimen dat brood. Aan de buitenkant wat krokant en van binnen kleffe, naar gist smakende, viezigheid. (hé waar heb ik dat meer gehoord)? Dan maar een Cinnamonrol gescoord, superlekker. Half elf reden we pas het park in, vandaag gaan we geisers en andere vulkanische zaken bekijken. In een streep door naar “Old Faithfull” we wisten dat ie om 12:10 zou uitbarsten, maar dat kan ook 10 minuten eerder of later zijn. Daar zijn wij Nederlanders niet aan gewend hé. Er waren ook geisers die bijvoorbeeld om 3 uur in de middag uitbarsten, maar het kan ook twee uur eerder of later zijn, hé dit lijkt een beetje op het systeem van de NS.

Prachtig die uitbarstingen, na 3 geysers op naar de gekleurde meertjes, borrelpoelen en nog wat van dat soort zaken. Super mooi, de kleuren, het hele gebied, dat de natuur zoiets kan creëren werkelijk adembenemend. Wat overigens ook adembenemend is is de stoom van die poelen waar je door heen loopt. Kan volgens mij nooit gezond zijn, die poelen zijn zwaar toxisch en bevatten allerlei giftige stoffen. Bomen rond zo’n poel gaan dood. Staat er met grote borden “KEEP ON THE BOARDWALK” (want anders kan het zomaar gebeuren dat je in zo’n poel des doods zakt) wie lopen er weer naast de paden? Chinezen en Japanners. Dit kan drie redenen hebben, 1 ze kunnen niet lezen (maar wel eten bestellen in het engels), 2 Het woordje ON betekent in het chinees OFF, 3  Ze zijn stronteigenwijs, ik gok op antwoord 3.

Rond een uur of vier richting West Yellowstone (staat ons hotel) gereden. Heerlijke pizza gegeten bij wild west pizza en vroeg naar bed vanavond. Waarom? We hebben het lumineuze plan om met de opkomst van de zon op de plek te zijn waar ook de beren wakker worden, of het lukt om ze nog een keer te spotten horen jullie morgen, nu snel naar bed de wekker gaat af om 5:30.

Dag 13 Normaal zie ik nooit beren op de weg…..

In principe ben ik een positief mens en zie ik nooit beren op de weg, vandaag dus niet. Om 5.30 ging de wekker, pff, voor mij is dat ongeveer hetzelfde als dat je tegen een molen zegt dat ie ook moet draaien als er geen wind is. Maar goed, alles voor de beren. Ontbijt overgeslagen en de kou in want in de ochtend is het hier tegen het vriespunt. Voor het eerst de kachel aan in de auto.

Na 2 uur rijden kwamen we in het gebied waar we eergisteren tegen donker een grote zwarte beer hadden gezien, we rijden de hoek om en ja hoor, daar staat ie, lekker te grazen op nog geen 20 meter van de auto, wat een ding. Het beste zou zijn om mijn vrouw aan een stuk touw vast te maken ipv de beer, doet haar deur open (op de “ik spring er snel in als ie op mij afkomt” stand) en loopt gewoon op hem af. Blijkbaar heeft mijn vrouw's  opa of zo in het circus gewerkt, want de beer gaf geen kick en ze stond op 12-13 meter gewoon haar filmpje te schieten. Ik stond op een dubbele afstand, ik had zijn tanden gezien en ik vindt een valkparkiet al bedreigend, dan maar kleinere foto’s, bovendien, iemand moet natuurlijk naderhand de reporters vertellen wat er heeft plaatsgevonden. Ze is echt een Berenfiel. Doorgereden naar Tower falls, nog wat andere beesten gespot en toen bij een Rangerstation de Cinnamonrol (had ik nog over van gisteren) in tweeën gesneden en een glas sinasappelsap ingeschonken (stond ook nog in de cooler).

Nou is het brood wat ze vers voor je klaar maken al niet veel, een dag later wordt zo’n cinnamonroll een “geen zin-meer-in-roll”. Maar we moesten wel, want het was nog 2 uur terug rijden. Onderweg toch nog even bij de “artist pots” (soort gekleurde blubberpoolen) gekeken. Veel klimmen, maar wel weer leuk om te zien. Weet je wat we karren naar het dorpje, halen voor de lunch een Ham-cheese-turnover waanzinnig lekker, uitverkocht, dan maar een bagel met kaas, sla en tomaat. 25 minuten wachten op een broodje, ik was mijn testament al aan het schrijven zo’n honger had ik. Souvenirs gekocht voor de kids en aanhang en 's avonds een lekkere bison steak gepakt (zal ze krijgen, beetje op de weg gaan lopen). Nog even gewinkeld en aan de koffie.

Morgen verlaten we (dwars door het park naar het zuiden) Yellowstone en doen we een bliksembezoek aan Grand Teton National park, we moeten dan over de hoogste bergpas in de regio maar wil je wat zien dan moet je ervoor omrijden. 400 km voor de boeg dus dat is een makkie voor een hele dag. Morgenavond slapen we dan in Blackfoot (Idaho) in het best western aldaar en zijn we op 1/3 van de afstand terug naar Las Vegas. Op twee derde bezoeken we natuurlijk nog een state park (de bucketlist is nog niet af) en hebben we nog 3 dagen in Las Vegas te besteden, ook daar pakken we overdag nog een statepark om te bekijken en ’s avonds nog een paar avonden op de strip. Ik gok (grapje) dat dat wel goed komt komende 7 dagen.

 

Dag 14 Jackson Wyoming, de tijd staat stil

Vanochtend na het ontbijt rond 9 uur weggereden uit west yellowstone. We nemen niet de snelweg maar rijden ruim 150 km om om via de zuid uitgang van Yelllowstone, door het National park Grand Teton naar het best western hotel in Blackfoot (idaho) te rijden. Na 1,5 uur rijden we Yellowstone via de zuiduitgang uit en rijden we Grand Teton binnen. Weer hele andere natuur, veel meer naaldbomen, overal meren en veel hogere bergen dan Yellowstone. We zijn een paar keer gestopt (soort nepganzen, herten en chinezen die overstaken) om wat mooie uitzichten te bewonderen, maar vanuit de auto was het al genieten. Na nog 1,5 uur rijden en een uurtje natuurwondertjes bekijken onderweg rijden we rond 13.00 uur Jackson (Wyoming) binnen. Wat een gaaf stadje, netjes, omringd door bergen soort country en western dorpje, ik wilde bijna mijn gitaar pakken. (niet dat ik er wat mee kan, maar staat wel cool).

Op de hoek van een straatje zat een restaurant waar je buiten kon zitten, let wel, nog geen 10 minuten daarvoor was het 5 graden, in het dorpje 23 graden. Heerlijke salade zitten eten, nog een beetje gewandeld en dingen bekeken en toen de auto weer in. Om het dorp uit te komen zijn er twee opties, de gemakkelijke weg via yellowstone (kwamen wij net vandaan, verkeerde richting) of de bergpas van wyoming naar idaho. Die dan maar. Zie het filmpje bijna 3000 meter hoog en 30 minuten met je rug in de leuning gedrukt, mijn schoonmoeder weet hoe dat voelt sinds ons bezoek aan een bergdorp in zuid spanje. Wow-natuur maar de auto begon te stinken naar verbrand rubber. Die amerikaanse bakken kunnen ook niets hebben. Bovenop de pas, rook ie weer normaal, wat het was? Ik weet het niet, moeite had ie er niet mee. Ik heb wel mail op mijn dashboard, een soort envelopje op het dashboard en als je dat aanklikt zegt ie dat je de olie moet verversen. Prima, dat gebeurt over 7 dagen.

De benzinemeter liep wel als een gek terug, maar ik had net tot 80 liter vol getankt (je leest het goed, grote tank) dus ik moest het makkelijk halen. Verder geen gedoe gehad, nog ruim 2 uur door de Vallei die achter de bergen lag gereden en aangekomen in Blackfoot. Weer prima hotel, WIFI heeft 5 streepjes maar de snelheid van een schildpad met ingegroeide nagels. Foto’s krijg ik erop, dit blog ook nog wel, maar of het filmpje het gaat halen voor ik morgen mijn hotel uit moet weet ik niet, anders houden jullie hem tegoed.

Net heerlijk gegeten en nu de worldseries honkbal kijken (volg ik al een paar dagen). Sylvia moet mij nog steeds uitleggen wat een inning is en zo, snap er geen zak van, ik ken allen inningen van de belastingdienst, maar vind het leuk om te zien. Morgen tja, een zwarte dag, we hoeven slechts 300 km te rijden en ongeveer halverwege zit ongeveer het grootste shoppingmall van Salt Lake city en omstreken. Je weet waar dat op uit gaat lopen, oeps knip ik nou opeens mijn creditcard in tweeën???

 

Dag 15 Reizen en Relaxen

Volgers, helaas geen film of foto’s vandaag, slechts dit blogje. We zijn vanochtend uit Blackfoot (idaho) vertrokken onderweg naar Murray (Utah, vlak bij Salt Lake City). Na een uurtje rijden van de snelweg af gegaan richting Lava Hot Springs, een klein dorpje dat zijn naam ontleent aan de warmwaterbronnen die vanaf de berg daar naar beneden stromen. Dat water vangen ze dan op in 6 achter elkaar geplaatste poelen (ligt soort aquariumgrind op de bodem). Kleedkamertjes, lockers, goed geregeld en voor een paar dollar kan je je lichaam laten verwennen met alle mineralen die van de berg afstromen. Ze zeggen dat je er ook van afvalt en dat werkt echt, toen ik eruit kwam was ik inderdaad wat dollars lichter. 

De eerste poel is het heetst, geprobeerd, en hoewel mijn vrouw kreeft is van sterrenbeeld lukt het haar ook niet om hier meer dan 2 minuten in te blijven zitten. Het 5e en 6e bad redden wij net, ook niet tot aan je nek onder anders krijg je een hoofd als een stoplicht. Half uurtje erin, half uurtje opdrogen in de zon op een bedje, half uurtje erin, zo hebben we het 3 uur vol gehouden en elk hebben we 4 flesjes van een halve liter water weg geklokt zonder te hoeven plassen. Je zweet dus als een otter. Ik wilde nog mijn Gopro camera mee het water in nemen om een leuk filmpje te schieten (is waterdicht) mocht niet van de plaatselijke badmeester. 

Echt lekker, 24 graden, strak blauwe lucht. Toen we klaar waren hebben we eerst even een half uurtje gerust, anders val je in de auto in slaap, zo loom word je ervan. Even wat gegeten en de auto in, toch nog 260 km richting Salt Lake City, 40 km voor aankomst nog even naar het toilet bij een bezinepomp, we stappen uit, 36 graden, het is duidelijk dat we aan het dalen zijn en richting het zuiden gaan.  Inmiddels in het hotel aangekomen daar hebben we een super kamer, verdeeld in een huiskamer en een slaapkamer met een heerlijk enorm groot bed en een geluidloze airco. Ik ben geen fan van een airco, maar zonder slaap je gewoon niet, te warm hier. Ik beloof jullie voor morgen wel weer  een filmpje en foto’s we reizen dan weliswaar weer 300 km maar in de ochtend gaan we eerst nog even wandelen in “little cottonwood Canyon”  een canyon en natuurgebied dat ook gebruikt is voor de olympische spelen van 2002. We overnachten dan in NEPHI (UTAH) en de dag erna wordt het even planken met die auto, dan wordt het 557 km niemandsland tot aan Las Vegas overbruggen.

Dag 16 Van Scenic byway naar KFCenic byway.

Oke, voordat ik het over vandaag ga hebben eerst toch nog even over gisteren, na het schrijven van het blog ben ik aan de hotellobby gaan vragen of zij een leuk restaurant wisten. Een gast bemoeide zich ermee (Amerikanen willen nou eenmaal graag helpen) en zei, waarom ga je niet een keer naar de “Chuck-o-Rama”? Echt lekker en er is altijd plek. Oke, doen we, ik ben wel in voor nieuwe dingen. Nadat ik op de “Park-o-rama” van de “Chuck-o-rama” had geparkeerd, naar binnen gegaan. Vreemd concept. Een dame wacht je op en vraagt je om 26 dollar te betalen (13 dollar per persoon). Na het betalen leg je het bonnetje op een tafel naar keuze, als teken dat deze tafel van jou is en begeef je je naar de buffetruimte. Mijn hemel……eten zo ver als je kon kijken, op zaterdag hebben ze italiaanse avond. Ze hebben elke dag een ander thema, maar prima. Pasta alfredo, grote tortellini, spaghetti and meatballs, fettucini je zegt t maar.

In het midden stond een kok plakken rosbief van het spit af te snijden, ergens anders werd een kalkoen van het leven beroofd, biefstukken werden voor je gekruid en gebakken, salades, fruit, scones, carrotcakes, brownies, warm appelgebak, slaat gewoon helemaal nergens op en geen rommel hoor maar supervers spul ze maakten het klaar waar je bij stond. Af en toe kwam de ober vragen, wilt u nog wat drinken en schonk dan voor ons in. Heerlijk maar bescheiden gegeten. Toen we weggingen vroeg ik aan de ober wat ie voor de drankjes kreeg, gaf ie als antwoord dat dat bij de prijs inbegrepen zat. Hé hoe kan dat nou 26 dollar (22 euro) voor heerlijk eten met drank erbij. Geen alcohol, want in Utah schenken ze geen alcohol. (mormonen, kerk, geloof en zo).

Maar goed nu over vandaag, relaxt dagje, eerst het berggebied ingetrokken bij Salt Lake City (wist je overigens dat het Salt Lake 7x zouter is dan de oceaan en dat dat komt omdat heel UTAH vroeger een oceaan was die is opgedroogd). Paar foto’s gemaakt, even de sneeuw aangeraakt en een paar uur later een lekkere bak koffie gaan drinken. Toen nog 1,5 uur rijden, na een half uur..neee... kijk hier hebben ze een outletcentrum ge-opend, maar mijn creditcard zit toch onderin de koffer, nee die zit gewoon in je portemonee, oke vooruit dan maar, 2 paar mooie schoenen gekocht voor mijn vrouw. Oh ja, wat ik van de week nog vergeten was is dat ik een mooi mes heb gekocht, zo’n woudlopers mes, first amendement en het recht op verdediging en zo maar ik snij er vooral de broodjes mee open.

Om 3 uur reden we NEPHI binnen. Prachtige kamer en alles in orde, alleen is het hier 98 graden fahrenheit (37 graden Celcius) dus bloedheet. Airco op volle toeren dus geen probleem. Wat doen we met eten, joh we rijden dat dorp binnen en dan stoppen we bij een restaurant wat ons wat lijkt. Mooi niet, alles dicht op zondag en iedereen loopt in zijn “kleine huisje op de prairie kleding” naar de kerk. Eten doen ze hier blijkbaar niet op zondag. Ook alle winkels potdicht. Alleen de benzinepomp was open en de Macdonald langs de snelweg, nou daar hadden we niet zo’n zin in. Wat is dan wel open en waar? Ja hoor er zijn 4 restaurants in het volgende dorp open (met dank aan internet) een ervan is een Wokrestaurant, de andere 3 zijn amerikaanse familierestaurants (dat betekent hamburgers en friet) Wokken dan maar, t volgende dorp is wel 30 mijl (50km) rijden, maar om elkaar nou op de kamer te gaan aan zitten kijken met 1 muesli reep een yoghurtje en een cooler vol met koud water, joh zie het maar als een SCENIC-BYWAY (Toeristische route)

Wij dus in de auto, komen we daar, weer van die “kleine huisje op de prairie” mormonen, alles dicht, ja als je geen eten krijgt dan ga je wel naar de kerk voor die ouweltjes, dat hebben ze slim bekeken hier. Balen,  30 mijl gereden voor jan met de korte achternaam.  Ipv een SCENIC-BYWAY dus een K F SCENIC-BYWAY. Uiteindelijk zijn we beland bij de KFC, voor diegene die niet weten wat dat is, dat is Kip met friet en een halve liter Diet-coke, echt veeeel beter dan de Mac Donald, maar het is geen fast-food, want om het te krijgen heb ik in totaal 2 x 30 mijl moeten rijden. Dus zo fast is dat niet. Zo en nu de finale basketbal kijken vanuit mijn bed met een watertje erbij.

Morgen de laatste reisdag, maar wel eentje met 530 km van Nephi (utah) naar Las Vegas (Nevada), ha, Nevada, daar mag alles, daar mag ik openlijk mijn mes dragen, kan iedereen zien dat ik brood kan snijden ha ha. Weinig filmpjes en foto’s morgen maar daarna zal ik las vegas proberen te vatten in wat beeldmateriaal.

Door naar dag 17