U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Dag 17 Monticello, een dorp om te vergeten

 

Vandaag verlaten we Chinle (Arizona) rijden we naar Monticello (Utah). Eerst nog even naar de supermarkt, lunch regelen voor onderweg en “on we go”. De rit is ongeveer 325 km met daartussen twee stops. Monument valley (meer wilde westen kun je niet krijgen) en Gooseneck statepark.

Nou hoor ik je denken, kun je een dag nog voller proppen, nee, dat gaat niet maar je komt er langs en als je later weer terug wilt komen moet je er weer heel veel kilometers voor omrijden, alles is ver hier. Na een uurtje rijden veranderde het landschap al in grote rode rotsen en de weg ging op en neer, in tijd van 20 km waren we van 2000 meter tot 2600 meter gestegen. We houden zo van Utah, het is er zo sereen en stil en achter elke 50 km zit weer een heel ander stuk natuurschoon. Rond half elf waren we al bij “Monument valley” . Ik had mijn vrouw maar niet verteld dat het niet echt een weg was maar dat je door het zand moet rijden om bij die “Butes” (die platgeslagen rode rotsen van de foto’s) te geraken. Oke, en nu, ja, wat denk je, er doorheen, niet voor niets een 4x4, lachen zeg, zegt die ranger ook nog, de tocht door het zand duurt ongeveer 2 uur ja, geweldig, dat wil ik.

Het is een onwaarschijnlijk gevoel als je als nietig mensje zo naast die kolossen van “butes” staat. Zo indrukwekkend dat je je hele familie hier wel mee naar toe wil slepen om ze het te laten zien. Toen we de rit hadden afgerond hebben we nog even een souvenir gekocht voor een van de kids, echt heel mooi. (zeggen niet wat het is, maar het is door een indiaan gemaakt) Onze lunch opgegeten, nog even uitgerust en 65 km gereden naar Gooseneck state park. Wat is het, geen idee, ik had ergens gelezen dat het een soort bocht in een rivier is, maar de wanden van die rivier zijn wel 1,4 km hoog. 500 meter voor het park (een parkeerplaats met een rangers huisje) goedendag, wij willen graag de ganzennek zien, na de financiële plichtplegingen kreeg ik uitdrukkelijk het verzoek om niet dichter dan 4 meter bij de rand te komen omdat er vandaag “zuigwinden” waren, die konden je zo het ravijn in trekken. Nou, dan sta ik er 8 meter vandaan hé.

Mooi, heel mooi, maar na 20 minuten hadden we het wel bekeken, die kan ook weer van de bucketlist af. Nog even een drankje uit de cooler gepakt in de kofferbak en hop naar Monticello. In Monticello konden wij niet echt een hotel vinden, dus hebben we een motel geboekt. Prima kamer, superschoon, alles oke, maar dat dorpje, 2 restaurants waarvan er 1 in de kerk gevestigd zit, een soort Mac-church Dan die ander maar, het zag er uit als een dierenwinkel waarvan ze de laatste cavia net verkocht hebben en ze het interieur aan het ombouwen zijn naar een kringloopwinkel. In het dorpje zit helemaal niets, en de dichtstbijzijnde grote plek is MOAB, maar dat is 5 kwartier rijden.

Maar goed, er hing een menukaart en het eten was verder prima. Nog even naar de route van morgen gekeken en toen zagen we bij toeval dat de hike die we wilde gaan lopen niet meer bestaat omdat er een deel door een overstroming is weggespoeld, het statepark was nog wel open maar met maar 40% van de faciliteiten. Daarnaast waarschuwde ze ook nog dat het ging stortregenen. Daar zit je dan in een gat van een dorpje met niets maar dan ook verder niets in de buurt. Lezen net dat het morgen ook nog eens 0 graden wordt en overdag 9 graden. Ik heb twee nachten geboekt hier, daar heb ik dus geen zin in.

Tja dan ga je niet stil zitten, dan doen we waar we goed in zijn, organiseren, schuiven met de agenda, boekingen omgooien etc. Zojuist even met de Hampton inn (hotel) in Montrose (colorado) gebeld, (onze volgende bestemming) of zij ons een nachtje eerder kunnen ontvangen, blijven we daar 2 dagen ipv 1 dag. Toen wij vroegen heb je dan suggesties om morgen de dag door te brengen onderweg naar jullie hotel, gaven ze ons een adresje waar we heerlijk weer in het kokend water kunnen liggen met uitzicht op de bergen. Dat gaan we dus maar doen, grap is dat het in Montrose nu 24 graden is en onbewolkt. Dus morgen om 9 uur de auto in, om 12 uur in colorado, lichte lunch in het spa-resort en dan 4 uurtjes dobberen. Daarna rijden we naar het hotel in Montrose (half uurtje). We laten het rode stof dus lekker achter in de hotsprings van Ouray. Wij komen onze dag wel door.

 

Dag 18 googlemaps is heel plat

 

Vanochtend in Monticello alvast wat spullen voor de lunch gekocht en gelijk twee sterke koffie getapt. In de USA kun je overal koffie tappen, 24 uur per dag, en geen rotzooi, topkoffie. Slechts 186 km naar het dorpje Ouray, aan de voet van de Rocky mountains (ja, we komen al weer aardig in de buurt waar we vertrokken). In Ouray zit namelijk een warmwater poel (hebben ze wel een heel zwembad om heen gebouwd hoor) waar wij vanaf een uur of 12 een paar uurtjes in gaan dobberen.

Joh, we hebben de tijd aan ons zelf, zullen we een andere route nemen, op google maps gezien dat de route door het bos super mooi is. Zo gezegd zo gedaan, we gingen omhoog, en omhoog en toen zagen we een bordje waarop stond “thank you for driving the San Juan Skyway”. We keken elkaar aan SKYWAY? Klinkt als hoog. De hele tijd regende het al aan 1 stuk door, de ruitenwissers stonden 2 uur lang op de hoogste stand, niet normaal. Bij sommige stukken weg waren er rotsen en blubberstromen de weg op geschoten, dus goed opletten dus.

In het dorpje Rico (midden op die route) een tradingpost (zeg maar als je nood hebt kon je hier vroeger schuilen, tegenwoordig zijn het veredelde vreettenten), die had verse koffie. Regenen, niet normaal, even de ogen rust geven. We reden net weg toen we zagen dat alle auto’s die op ons afkwamen helemaal wit waren van de sneeuw, lekker dan, en binnen 2 minuten barste er een witte wolk boven ons los, niet normaal. Langzaam rijden, auto in 4 wheel drive gezet en vooruit maar. Het dashboard gaf aan dat het buiten 3 graden onder nul was. Zo hebben we ongeveer 1,5 uur stapvoets gereden en toen waren we over het hoogste deel van het gebergte heen, daar veranderde de sneeuw gelukkig weer in regen. Er was regen voorspeld maar geen sneeuw, oh zei iemand van het hotel ”ik ben wel eens blijven slapen in mijn auto tot het opgeklaard was”. Nou dacht het niet he.

Veel later dan gedacht bij het warmwaterbronnetje aangekomen, regen, regen en nog eens regen. Maar het zat vol, ze waren gewoon open, die man achter de kassa zei, als we ons aan de regen of sneeuw gaan storen kunnen we nooit zwemmen. Oke, gaan met die banaan. Wij dus bij 2 graden in ons zwempakkie naar dat bad lopen en badderen, lekker, nog een paar sneeuw en regenbuien gehad maar prima te doen.  Sta ik trouwens bij die kassa van het bronnetje, staan er twee japanse dames die ook wilde badderen. Oke zei die man, het is rechtdoor, ja maar heeft u voor ons een badpak? Amerikanen zijn niet voor 1 gat te vangen dus die man loopt naar de gevonden voorwerpen en komt terug met twee badpakken. Maat ongeveer voor meisje van 11 jaar. Komen die japanners omgekleed met hun bloemetjes en holy hobby badpak het bad in, om je te bescheuren maar zo. Alsof  je een tennisracket in een washandje hebt gepropt, zo zagen ze eruit.   Om 3 uur naar het hotel gereden (45 min) en op 5 km voor het hotel brak de zon door en werd het 22 graden niet te geloven toch. Morgen naar Canyon of the Gunnison, 3 trails lopen en 70 km uitzichtpunten, bergschoenen gaan aan, GPS met noodsignaal gaat mee, genoeg eten en drinken, er is geen regen of sneeuw voorspeld maar ik laat me niet meer verrassen.

 

Dag 19 koud en warm

Vandaag de Canyon of the Gunnison bekijken, geen idee wat we kunnen verwachten, behalve dat het weer spectaculaire vergezichten worden. (zie de foto’s en de filmpjes) Cooler ingepakt met genoeg koud drinken en lunch en twee bekers koffie voor onderweg. Lang duurt de rit niet, na een goede 25 minuten staan we bij de ingang van het National Park. Niemand, er staat dat je door kan rijden, ik heb een nationale parkenpas, dus als ze er later om vragen heb ik hem op zak. De ranger ontmoeten we bij het eerste uitzichtpunt, hij zegt dat wij zeker de laatste trail op het hoogste punt moeten lopen, is wel wat inspannend, maar de moeite waard. Oke, je laat je dan omlullen hé. Het is stralend mooi weer, af en toe een wolkje, hoe anders dan gisteren maar het is wel 4 graden. Met het zonnetje erbij voelt het heerlijk, maar als ie achter een wolk schuift voel je echt dat het koud is.

Er zijn ongeveer 10 stops langs de weg, vanaf de weg moet je ongeveer 300-400 meter lopen om bij het uitzichtpunt te komen. Natuurlijk is er niks lekker vlak in deze regio dus door de uitzichtpunten te bekijken hebben we rond 14.00 uur al dik 9 km (heen en weer) in de kuiten zitten. Eerst maar even die lunch naar binnen werken en een flesje water (hebben er allebei 3 opgedronken die morgen…niet normaal). De ijle lucht (2,8km hoogte) speelt ons parten, conditie is het probleem niet, je moet weer acclimatiseren met de ijle lucht. Toen de laatste tocht, ja die moesten we toch echt even doen, (vertrouw nooit het wandel optimisme van een ranger, die gasten lopen voor hun beroep) de eerste 45 minuten, naar beneden, naar beneden en nog eens naar beneden. Aan het einde een mooi uitzicht, maar toen weer naar boven, oke, dat duurde iets langer, lekker gesport zullen we maar zeggen. Op karakter hebben we elkaar naar boven gesleept (en weer 3 flessen water weggeklokt onderweg).

Na 55 minuten (niet slecht he als je bedenkt dat we in 45 minuten afdaalden) stonden we weer bij het startpunt. Kapot natuurlijk, maar wel een goed gevoel. Terug naar het hotel, nog even tanken onderweg, en douchen. Even chillen. Uurtje later naar de mexicaan. Daar hadden we een gerecht besteld dat echt mexicaans was, iets met kip, moesten we volgens de serveerster echt proberen. Waarschijnlijk hebben ze die kip eerst 4 jaar chilipepers voor ontbijt gegeven want het leek alsof mijn tong tegen een strijkijzer werd gehouden. Wel lekker, maar man, wat heet, prima restaurant en ze vroegen of ik de rest (we hadden 75% laten staan, die porties zijn niet normaal hier) wilde meenemen. Wat dacht ze dan dat ik verf wilde afbranden of zo met dat gerecht, nee, we hadden het heet genoeg.

Morgen gaan we naar Salida, daar slapen we de laatste twee nachten, Salida ligt aan de voet van de rocky mountains, op 250 km van Denver airport dus dat is de laatste stop. Morgen onderweg eerst nog even langs “blue mesa lake” prachtig meer midden in de bergen en ligt op de route. Helaas moeten we wel het laatste deel (40km) de bergen over bij “Monarch” een bergpas op 11.500 feet (3500 meter) hoog, de weg is er nu sneeuwvrij en het gaat niet sneeuwen morgen, maar voor alle zekerheid zet ik vanaf 9.000 feet de 4-wheeldrive en de bergversnelling maar aan. Dinsdag hebben we niets ingepland, uitslapen en wellicht nog wat shoppen of badderen want woensdag avond vliegen we terug.

 

Dag 20 mag ik verhuizen?

 

Vandaag zonder enige moeite de bergpas bij Monarch (12.000 feet) gereden, ging als een zonnetje. Het wordt hier inmiddels stevig koud, 19.45 en we komen het restaurant uit, rond het vriespunt en een hemel vol met sterren. We zijn verliefd geworden op Colorado, deze staat is zo puur natuur, achter elke bocht is een bos te vinden, zijn bergen, watervallen, bergbeken, canyons en in de dorpjes is alles netjes en schoon. De Baymont inn in Salida is weer dik in orde, mooie ruime kamer, prima wifi, bed van 2x2 en een honkbal kanaal, ga ik thuis ook maar eens proberen te ontvangen. Superleuk om naar te kijken.

Ik heb net op National Geographic.com twee dikke pillen van boeken besteld met hierin alle informatie over alle staten van de VS en hun natuur en wandelgebieden. Dat wordt de basis voor volgend jaar, want het is adembenemend mooi. We hebben al een idee, geen beter moment om je volgende reis te plannen dan aan het einde van de huidige. Volgend jaar willen we een uitgebreide wandelvakantie doen in USA. Vandaag hebben we ons aan de wetten van de natuur gehouden en gegeten wat het land ons gaf, wel door een kok klaargemaakt, maar toch.

Mijn vrouw had een wilde vis uit de rivier hier om de hoek en ik had een gehakte biefstuk van Hert en Eland. Superlekker, beetje sla erbij meer niet, om je vingers bij af te likken. We hebben met de kok al een afspraak voor morgen gemaakt, benieuwd waar ie dan mee komt, is afhankelijk wat ie dan schiet of vangt. Morgen is de laatste dag die we hier te besteden hebben want woensdag moeten we terug naar denver, auto inleveren, vliegen en zo. Dus wij dachten om het eens rustig af te bouwen maar niet helemaal niks te doen. We rijden morgenochtend in 1 uur naar mount Princeton, dit is een van colorado’s 14.000 feeters (4 km+ hoog) we gaan niet de top op, want dat kan het laatste deel niet meer (die weg is vanwege sneeuw al afgesloten) maar we gaan voor de weg ernaar toe en weer terug omdat langs deze weg de bossen volop in herfst kleuren staan, op de filmpjes zie je al een beetje een voorproefje. Je weet niet wat je ziet al die kleuren. Oh ja, laat er nou onderaan die berg een spa-resort zitten met natuurlijk warm water, enne geen zwembad hé, nee in de stromende bergbeek waar het water bloedheet is ga je gewoon zitten en je legt wat stenen om je heen zodat je een poeltje voor je zelf maakt. Klinkt goed he, goede voorbereiding op de komende reis a.s. woensdag. Groeten van de badeendjes.

 

Dag 21 Laatste blog

Vandaag lekker uitgeslapen, en toen om 10.00 uur naar het “princeton mountain spa resort”. Mond vol voor lekker in warm water hangen. 40 minuten rijden, grappig, ook dit resort grenst aan een rivier (waar moet je anders je warme water vandaan krijgen). Je kon in een aantal baden dobberen, maar je kon ook in de rivier je eigen poeltje maken. Het water is niet warm, dat is gewoon ijs en ijskoud, maar op sommige plekken in dat riviertje is de bodem bloedheet. Als je dus zorgt dat je door een paar grote stenen neer te leggen een soort afgebakend poeltje maakt, dan stroomt er nog wel wat koud water in en uit, maar binnen 3 minuten is het water in het poeltje 40 graden. Kei goed!

Als het je dan te warm wordt, haal je even een rots weg en stroomt er weer wat koud in. Hele gekke gewaarwording. De grond onder water is hier op sommige plekken zo warm dat je op sommige plekken echt een steen moet neerleggen om op te gaan zitten, ja, ja, anders moet je op de blaren zitten. Onderweg ernaar toe door een woonwijkje gereden, was iemand die een mooi nieuw gazonnetje had aangelegd, werd mooi door twee herten opgevreten, lachen toch. (zie filmpje).

In het filmpje laat onze eigen stuntman zien hoe dat zit met “badderen in de beek”. Morgenochtend ontbijten en dan 3 uurtjes sturen naar Denver International Airport, de auto inleveren bij Alamo (wat een geweldige bak was dat die GMC Cascade 4x4, zouden ze die in de lease hebben in NL??) en terug naar Frankfurt, uurtje wachten en dan een korte vlucht naar schiphol, komen we donderdagmiddag aan op schiphol waar mijn schoonzus ons ophaalt, top!

Tja, dat was het dan, 3 weken, ze vliegen voorbij, geweldige reis gehad, heel veel mooie dingen gezien, veel vriendelijke mensen ontmoet en heel veel nieuwe inspiratie opgedaan voor volgende reizen in de VS. Ook zijn we van plan om een permanente website over reizen door Amerika te starten en daarin tips en trucs voor andere reizigers op te nemen, plannen zat! Wat ook heel leuk was waren de reacties van de volgers, we hebben om sommige opmerkingen dubbel gelegen, in onze fotoboeken nemen we altijd de verhalen en reacties op dus dat krijgt een goede plek tussen de foto en film herinneringen.

Thuiskomen is ook wel weer leuk, de kids weer zien en de rest van de familie en natuurlijk niet te vergeten Deacon onze viervoeter. Gelukkig hoeven we maandag pas weer aan de slag zodat we nog even uit kunnen rusten van de vakantie en de jetlag.

Wie weet tot een volgend blog.