U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Dag 6 Devils kitchen trail

Omdat het vandaag 32 graden zou worden met in de middag stevige onweer, maar eens vroeg op gestaan, goed ontbeten en rugtassen vol gemikt met flesjes water. Ongeveer 20 minuten naar het national monument en dus stonden we bij de trailhead (startpunt van de trail) van devils kitchen om stipt 08.00 bepakt en bezakt klaar. Toen we om half zeven opstonden was het nog 13 graden, om 08.00 uur was het al weer 23 graden. Het was een redelijk eenvoudig klimmetje volgens de gids, beetje over de bodem van een canyon lopen. Ongeveer halverwege (45 min) moesten we twee keer water over steken volgens de kaart en onze gps, maar dat werd een droge bedding. Jammer, ik had mijn zeef bij me….daar gaat ons goudzoek avontuur, doe ik nog maar een jaartje postcode loterij. Aan het begin van het pad stond een bord dat we op moesten letten ”u deelt het pad met schorpioenen, ratelslangen en tarantula’s”. Nou gezellig, ik vindt het van der Werf park in leiden al een uitdaging met die wespen daar.

Op driekwart draaiden wij ons hoofd om, hoor jij wat ik hoor, grommen, zagen niks, maar het lopen ging ineens een stuk sneller. Het pad (nou ja, pad) eindigde voor een enorme rots, die ongeveer 45-60 meter boven ons uitstak. Volgens de route moesten we er al klauterend via de linkerkant omhoog en daar tussen de spleet doorklimmen. Gelukkig hadden wandelaars voor ons overal aanwijzingen neergelegd (gestapelde stenen). Over de klim hebben we best even gedaan enerzijds omdat het “slickrock” is (gladde rotsen, ziet eruit als een omgevallen pak vla) anderzijds omdat het inmiddels bijna 29 graden was. Even op je tanden bijten en door de spleet van een rots gelopen. Waar we toen terecht kwamen was onbeschrijfelijk mooi. Een soort zaal van steen omringd door rotsen van 40-50 meter hoog. Hier kwam geen zon en was het dus lekker koel. Even twee flesjes water wegklokken.

Het zag er wel uit alsof het elk moment in elkaar kon storten, maar volgens het boekje staat dit er al zo 15.000 jaar bij, zou wel toevallig zijn. Heel mooi, zie de foto’s. Naar beneden was eigenlijk lastiger dan omhoog, maar met een beetje glijden en goed vasthouden kom je een eind. Op de terugweg kwamen we nog 2 amerikanen tegen (die zie je hier veel) en dat waren de enige 2 mensen die we de afgelopen dagen in het gebied zijn tegen gekomen tijdens wandelingen. Lekker rustig zo buiten het seizoen, een canyon voor je zelf. Rond het middaguur terug in het hotel, douchen, lunchen en de wastrommel volgooien. Ze hebben hier wasmachines van 12 kg, dus alles kon er in een keer in. Daarna zijn we nog de rimrock drive wezen doen (45 mijl weggetje over de toppen van het park). Super mooi, nog twee grote adelaars gespot.

Morgen gaan we even niet lopen, mijn kuiten voelen aan als die van Ronaldo na een verlenging in de champions league. Morgen gaan we 150 km terug naar glenwood springs, daar een hotspring gevonden die ligt aan de rand van de colorado rivier, kijk je zo vanaf je hotpool over de rivier. Daarna rijden we die 150km weer terug naar het hotel. Zou je in Nederland niet doen 300km rijden voor dagje badderen, maar voor een dagje ontspanning moet je wat overhebben en na 2 dagen in de canyons zit die auto niet alleen onder de bagger, maar voor ons gevoel wij zelf ook. 

 

Dag 7 Dagje Rust

Ja, je leest het goed, een dagje rust, zijn jullie niet gewend hé van ons. Kort verhaal dus en slechts een filmpje en geen foto's (mijn Nikon kan niet zo goed tegen heet water)

Om 9.00 naar het Iron mountain spa resort gereden (150km) en daar in de verschillende baden 2 volle rondes gedaan. Van koud naar steeds een paar graden warmer. Na de eerste ronde lekker aan de colorado rivier (daar ligt het resort langs) op een bedje gelegen in het zonnetje en een klein uiltje geknapt. Lekkere salade besteld en genuttigd en op naar de volgende ronde. 2,5 liter water ondertussen weggeklokt want dat verdamp je in al die warmte. Uurtje bijgekomen en de auto weer in. 

Lekker relaxt dagje en om vijf uur waren we weer in het hotel. Morgen gaan we als echte petalo's weer de boel verhuizen. 425 km naar Tropic (UTAH) slechts om te slapen daar want de dag erna gaan we de cottonwood canyon road rijden. 5 uur stofhappen op een onverharde weg dwars door de Badlands van Utah, ik was de auto nog even niet, al ziet ie er nu al uit alsof we Parijs-Dakar hebben gereden).

 

Dag 8 Keep on Rollin

Vandaag dus die 425 km overbruggen tussen Grand Junction en Tropic. Oftewel van Colorado naar Utah. Bijna 6,5 uur over gedaan. Komt natuurlijk omdat ik net als een japanner overal even moet stoppen en een plaatje moet schieten. Ik kan wel zeggen, ik kom er maar 1 keer, maar die vlieger gaat niet meer op.  Tropic is een boer, een motel, een windmolen en een benzinepomp. De wereld staat hier gewoon stil, sommige straten hebben nog zand op de grond. Oh ja en een restaurant bij het Motel, waar het hele dorp komt eten. In een soort buffalo bill omgeving op gezaagde bomen een lekkere steak gegeten onder begeleiding van live countrymuziek. Superleuk, daarna nog even op het terras van het motel met vier alleraardigste amerikanen zitten babbelen en borrelen (zij champagne, wij spa, zitten ook belletjes in). 

Wonder boven wonder hebben ze internet, dus zo nog even netflix serietje kijken en dan pitten. Morgen trekken we die auto door 70 mijl onverharde weg door de bush, benieuwd hoe dat gaat. Tenzij het gaat regenen vannacht dan staat het pad onder water maar daar ziet het niet naar uit. 

 

Dag 9 Noodweer in Utah

Vanochtend van Tropic naar Cannonville (8 mijl) gereden en in het visitors center van Kodachrome basin (Park in de buurt van de cottonwood canyon road) gevraagd aan de rangers aldaar hoe de staat van de weg was en of het verantwoord was om deze 70km lange “dirtroad” (zand, rotsen en niet geplaveid) te rijden. Tja, zeiden ze, het heeft een beetje geregend, ik zou gewoon er doorheen gaan en als het niet meer lukt dan keer je om, wat heb ik aan zo’n antwoord?

Wij op weg, na ongeveer een halfuur veranderde de normale weg in het “zandpad”. Nou ging prima, heuveltje op, heuveltje af, keitje omzeilen, 4-wheel drive in de laagste versnelling, best spannend. Na ongeveer 5 km was het zandpad voor een deel weggespoeld door de regen….zag eruit als 20 cm water, dus wij met volle vaart er door heen ging prima. Weer 5 km verder kwamen we een stel gasten met een auto tegen die 3x zo groot was als de onze en die zat tot 1 meter onder de bagger. Jongens, hoe ziet het er verder op uit?? Je hebt ongeveer een half uur om hier weg te komen zij hij, dan breekt de hel los, wij komen net uit een onweersstorm die spontaan is komen opzetten. Nou, wij hebben nog nooit zo snel gekeerd en over een zandpad gereden. Dan maar 2 uur omrijden.

We reden nog geen kwartier op de gewone weg en kwamen gedurende 2 uur midden in een onweersstorm terecht, niet te geloven, overal flitsen om ons heen en de weg was in een rivier veranderd, troep op de weg, geen hand voor ogen, boomtakken, opwaaiende troep van alles. Stoppen was geen optie, we zaten boven op een berg en moesten naar het dal. Na dik 2 uur stopte het met regenen en stormen, even ergens wat gegeten en koffie gedronken, even bijkomen. Toen nog 3 uur sturen naar Flagstaff waar het wel steeds dreigde in de verte maar niet meer onweerde. Stoppen onderweg had geen zin, 3 uur lang in een open vlakte met 1 weg erdoor, dus als de storm daar komt, dan kan je niet schuilen. Wel lekker spannend geweest vandaag, dat dan weer wel.

Net aangekomen in het hotel in flagstaff voor 3 nachtjes, en hier is het gewoon 21 graden en blauwe lucht. Zie de foto’s en filmpjes voor de donkere luchten en het stuk offroad dat we nog wel hebben gedaan. Ik zeg volgend jaar pakken we het andere offroad stuk alsnog, hij staat nog steeds op de bucketlist.

 

Dag 10 Hobbel de bobbel

Weer vroeg op, ik hoef nooit meer op mijn werk de smoes te gebruiken dat ik mij heb verslapen, want om 9 uur in Sedona zijn. Klein half uurtje rijden van ons hotel. Bij redrock jeeptours een trip geboekt met een jeep door de canyon (soldierspass trail). Niet langs de rotsen, maar er overheen. Nog geen 5 minuten onderweg, een wegopbreking, ja en eentje van 4 mijl hé. De hele snelweg gewoon uit het bos getrokken en opnieuw aan het asfalteren. Dus ruim een half uur te laat dus dat was niet fijn. Maar bij de jeeptours hadden ze alle begrip voor de vertraging dus er werd een nieuwe chauffeur opgeroepen en een jeep. Er was nog iemand die wat later was en nog geen 10 minuten later zaten we achter in de bak van de jeep stof te happen.

We hadden een vrouwtje van ik denk 1,55 mter en dik in de zestig (pearl) die ons wel even over de rotsen heen reed. Ze was indiaanse, en kon net zo goed met een paard als met een jeep omgaan. (heb haar niet gevraagd of ze ook achteruit kon inparkeren,…zal wel niet…) Oke, dat je met een Jeep door de natuur kan rijden, dat snap ik, daar zijn die dingen oorspronkelijk voor gemaakt, maar er waren stukken bij waarvan wij dachten, oke, hoe gaan we nu omhoog, en met een smile op haar gezicht en heel veel schudden en hobbelen trok ze gewoon die jeep de berg op. Soms over keien van wel 50-60 cm hoog.

Wat een top ochtend. Ze vertelde onderweg allerlei zaken over de geschiedenis, de planten, indianen echt supergoed. Gelukkig had ze ook een portofoon, ik had de autosleutels in de auto laten zitten, kon ze de man in het kantoortje vragen om die er even uit te halen. Na 1,5 uur hadden we zo hard geschud en gehobbeld dat de sleutels opeens in een van mijn broekzakken was gehobbeld. (Voor de rest vergeet ik nooit iets hoor…ehum). Sylvia had in het hotel, in zo’n folderbak met attracties, een brochure gevonden van het grootste reservaat van Arizona waar je met je auto door mag rijden. En als je mazzel hebt, spot je de wilde dieren. Zo’n folderbak is ook de schrik van elke man, voor hetzelfde geld trekt ze er een folder uit van een shoppingmall Uurtje hiervandaan dus daar gingen we weer. Super gaaf zie de foto’s en filmpjes.

Morgen weer een stevige trail van 3,5 uur voor de boeg, we dalen af in de canyon en lopen dan de “Westfork of Oakcreek trail”. Creek, je raadt het al, wandelen en ongeveer 20 keer door het water heen waden, dat wordt geweldig. We gaan vroeg, want hier in Flagstaff (ligt hoog) is het ongeveer 20 graden maar een half uurtje de berg af en het is gewoon 28 graden en geen wind.

’s Middags gaan we dan maar een keer een middagje shoppen en even de voetjes rust geven of zo.

 

Door naar dag 11