U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Dag 1 We zijn er!

Het is 04.34 (Ned.tijd) op mijn horloge als ik dit typ. Vanochtend om 11 uur met de trein naar Schiphol, dus ongeveer 17 uur later gearriveerd. 
Ze moesten mij vandaag hebben, normaal is Sylvia altijd de klos maar nu was ik aan de beurt. Allereerst kreeg ik gisteren online niet mijn ticket geprint omdat ik "onderwerp was van een controle van de Amerikaanse douane". Zo stond het letterlijk. Dus op schiphol met alleen een ticket voor Sylvia op naar KLM/Delta. Ja "dat is raar dat gebeurd bijna nooit" zei de dame in het blauw, dat weet, ik mijn achternaam is uitzondering. Zij kon het niet regelen, er moest iemand bij komen die het "proces" kende. Die kwam en met twee klikken regelde die een ticket. Bij de gate kwam er weer een beveiliger naar mij toe, of ik even mee een kamertje in wilde komen want ik was wederom onderwerp van onderzoek van de douane, ik had natuurlijk die 200 dollarkwartjes niet van mijn collega moeten overkopen dat is verdacht, wel 50 hele dollars cash mee smokkelen, dat is te gek! Sylvia genoot met volle teugen, die wilde zelfs foto's maken, hallo dat is Me too hé. Zij is normaal gesproken altijd degene die dit soort dingen heeft dus, die zat zich lekker te vermaken. 

Het was toch wel weer een eind die 10,5 uur, ruime plekken dat comfort plus, en Delta is een top maatschappij, daar ligt het niet aan maar hebben jullie mij al eens 10,5 uur zien stilzitten. Douane in USA ging prima als je terugkerend bezoeker bent hoef je door minder controles, dank je de koekoek ik was op schiphol al vaker uit de kleren gegaan dan een paaldanser op zaterdagavond. 

Bij Alamo een lekker autootje gescoord, een dodge journey 4x4 met alles erop en eraan, konden kiezen uit een witte of een grijze, hmmmm grijs vinden ze eerder in de sneeuw dan wit. Toen reden we gelijk de file in van Seattle, ja is hier spitsuur natuurlijk om 17.00 uur. 1,5 uur over gedaan, even langs de supermarkt wat water voor vannacht. Oh kijk nou, daar zit een panda Xpress (wok) even een "kleine takeway" mee naar de hotelkamer genomen. Nu helemaal stuk gaan we lokale tijd 20.00 uur pitten, hou het niet langer vol.

Dag 2 Deel 1 Scenic route North cascade mountains

Nou best goed geslapen bijna 10 uur aan 1 stuk, waren nog wel vroeg op (06.30) maar waren wel goed uitgerust. Op ons gemakje ontbijten en bij de lokale Walmart ingeslagen, coolbox, waterflesjes etc. Toen zijn we aan de scenic route begonnen door de "North Cascades" of zeg maar het begin van de Rocky Mountains. Vandaag ongeveer 200 km, morgen doen we het tweede stuk van 400 km. Supermooie omgeving, sneeuwtoppen ruige bergen, watervalletjes en bergbeken en heel veel dennebomen. Onderweg hebben we nog wat mooie plaatjes geschoten van de natuur, de actioncam af en toe laten draaien en kwamen we het bewijs tegen dat je met Tie-wraps echt alles kan fixen. Zie de foto van de auto van een Amerikaanse doe-het-zelver. Lekker in een bos langs een watertje gepicknickt en genoten van de omgeving, je ruikt hier gewoon de lente (nee mijn coolbox stond niet meer open). 

We reden door Cashmere en Leavenworth, de appel hoofdstad van de wereld, begrijpen jullie het, ik niet, er ligt hier 7 maanden sneeuw, maar tussen die bergketens staan miljoenen appel en perenbomen. Sylvia zei nog, maar bij ons kun je in de winter toch ook mandarijnen kopen, nee, nou moet je geen appels met peren vergelijken. Zoals je op de foto ziet zijn de Petalo's alweer in het hotel aan gekomen, lekker achteraf tegen een berg aan en op nog geen 10 minuten rijden van prima restaurants. Wij met die kar en de koffers het hotel binnenrijden, hebben we de eerste kamer om de hoek, was meer werk om die kar op en af te laden dan 2x lopen. 

Dag 3 Deel 2 Scenic route North cascade mountains: Sneeuwballen gooien in mei

Gisterenavond toch om 8 uur gaan slapen en om half zes kwam Syl met een bak koffie, het ritme zat er toch nog niet in. Vanochtend na het ontbijt de koffers weer in de auto gemikt. Eerst nog even tanken, de tank was nog driekwart vol, maar in de bergen kom je geen benzine tegen dus maar even afgevuld. Er ging toch nog 8,5 gallon in (28-30 liter), dus er gaat dus ruim 100 liter in die tank en wij maar afval splitsen thuis. Vandaag via de Washington-pass (1700 meter hoog) door de North Cascade mountains.  Super mooie omgeving, groen-blauwe meren, mooie vergezichten en bergen, we zijn er gek op, zonder bergen of rotsen geen vakantie voor ons.

Net over de top van het gebergte weer lekker gepicknickt in de natuur, niet uitgebreid want het was behoorlijk koud en er viel wat natte sneeuw. Ik ben altijd wat voorzichtig met een coolbox in een bosrijke omgeving, had al 4 waarschuwingsborden voor zwarte beren gezien en ze ontwaken in deze tijd met een enorme trek.

Waren best wat kilometers vandaag, ruim 400 km aan haarspeldbochten en bergpassen. Behalve dat ging zowat elke Amerikaan met zijn caravan, auto en boot het gebergte in omdat het "memorial weekend" is. Maandag herdenkt heel Amerika de gevallen Amerikaanse soldaten vanaf de burgeroorlog tot heden. Soort lang weekend is dat voor hen en dan gaan ze kamperen. Dat er natte sneeuw valt maakt voor hen niet uit, in die caravans (zo groot als een stadsbus) zit zo een beetje alles wat ook in een normaal huis zit.

Rond half vijf waren we in Everett weer terug in de bewoonde wereld. Klein stadje dacht ik, maar ik moest een kwartier via de snelweg om naar het restaurant te gaan voor het avond eten. Sylvia had een ierse pub/restaurant gevonden en daar had ze wel trek in. Fish and Chips met een bijpassende pint Ierse lager (bier) waar ook de vis in gebakken was. Nou weet ik waarom ze het geen bier maar lager noemen, na 1 glas heb je het idee dat je lager bij de grond bent. Maar top en reuze gezellig, wilde nog even gaan river-dancen maar met die bergschoenen en veel lager, is dat toch lastig, maar niet gedaan. 

Morgen verlaten we de staat washington en rijden we een paar honderd kilometer zuidelijker (en warmer) naar Portland (Oregon). Daar blijven we dan 5 dagen om trails te lopen, watervallen te bewonderen etc. Maar dat allemaal later. 

Dag 4 Reisdag met pitstop bij Mount st Helens

Vandaag een reisdag van 450 km, na een goed half uur rijden reden we zo de file in net voorbij Seattle Airport. We moeten naar Oregon (Portland) maar slapen 500 meter over de grens nog in de staat Washington (Vancouver), snappen jullie het nog? In Oregon zijn alle hotels 30% duurder vanwege een hogere belasting dan in Washington. Dat hebben we toch mooi maar even uitgezocht. Op de kaart zagen we een tussendoor weggetje waar geen file stond, tja, stilstaan of iets omrijden, keuze was snel gemaakt, omrijden. Omdat we onderweg langs mount "Helens" kwamen hadden we bedacht om bij het Johnston ridge observatory (de berg er tegen over) naar deze vulkaan te kijken die in 1992 nog actief was en de halve berg had weggeslagen. Moet prachtig zijn met al die sneeuw erop. Zal het vast zijn geweest, want we zagen geen steek. Noodweer, zware bewolking en het hele ding hing in de mist. De bergweg er naar toe was ruim 50 km, die moesten we dus ook weer terug.
Wellicht dat we over 2 weken als we weer in de buurt zijn nog een poging wagen.

Zojuist aangekomen in Vancouver (Washington op de grens met Oregon) hebben hier een supermooie suite, we blijven hier 5 nachten dus de koffers hebben even vakantie. Ook wel lekker, je kleren gewoon in een kast en alles een plekje. Vanaf morgen wordt het 24-26 graden met afwisselend zon en bewolking en slechts 10% kans op regen. Dus dat is prima wandelweer want we gaan 5 dagen de bergen in op zoek naar mooie watervallen en vergezichten.

Weinig foto’s vandaag, alles hing in de mist, heb nog wel het bord kunnen fotograferen en een kiekje van onze suite. In het filmpje een uitgebreide instructie hoe je in een SUV de lekkerste gerechten klaar maakt, kijk zelf maar. Het kan zijn dat het filmpje wat later op de site staat, het internet is wel snel in dit hotel maar blijkbaar zit iedereen in de avond uren netflix op zijn laptop te kijken.

 

Dag 5 Watervallen: Ponytail falls, Horsetail falls en Multnomah falls.

Vandaag is de regen verdwenen, ook is er geen mist en een stralend blauwe lucht lacht ons tegemoet. 2 flinke wandelingen staan vandaag op het programma, op naar watervallen. Multnomah falls (de hoogste), Horsetail en Ponytail falls (de grootste afstand en het meest steil). Na een half uur rijden, als we bij de afslag van Multnomah falls zijn staat er dat de boel gesloten is vanwege de drukte.

Oh ja, het is memorial weekend. Nou dan doen we gewoon eerst die andere, daar konden we nog net parkeren (die parkeerplaatsen zijn voor 10-15 auto’s, dus je moet mazzel hebben). Behoorlijk eind via “switchbacks” (links omhoog, rechts omhoog etc.) het pad gevolgd. In het begin leek het pad ook nog wat op een pad, na 1/3 van de afstand zou het pad ook een lawine van kleine stenen kunnen heten. Goed dat we de bergschoenen aan hadden, alles zat met blubber en die stenen waren spekglad.

Paar keer onderweg even uitgepuft en slokje water gedronken maar na 1,5 uur omhoog lopen kregen we de beloning. Een waterval waar je achterlangs kan doorlopen. Heel mooi en ook lekker om even op een steen te zitten en naar te kijken. Sylvia moest en zou natuurlijk achter die waterval langs,  hou haar maar eens tegen…alles zeiknat natuurlijk maar wel een beleving.

Toen weer een dik uur naar beneden lopen, drama met die gladde stenen, paar keer gekront (als je met je kont de grond raakt) maar op een paar blauwe plekken en schrammetjes na alles oke. Broodje gesmeerd en nog wat gedronken en toen wilde we toch nog wel naar die hoge waterval. Nou zagen we op de kaart een tussendoor weggetje, waarom heb ik ook die tomtom gekocht. (dat is sylvia he, die kent het begrip rechte lijn niet) Je raad het al, wij via een bospaadje, twee “ga terug u zit verkeerd” borden die kant op. Laat dat bospaadje nou recht voor alle andere auto’s die al een half uur in de file staan uitkomen, laat nou ook nog die boswachter tegen ons zeggen, er gaat net een auto weg, u mag voor! Mazzelaars, stonden gewoon voor de deur, de auto werd nat van het water van de waterval, zo dichtbij stonden we.

Weer een half uurtje klimmen en klauteren maar wat een watergeweld, niet normaal. Ik heb onder het filmpje geen geluid gemonteerd zodat je de herrie van het water kan horen. Best de hele dag weer bezig geweest en mijn voeten willen even in de whirlpool van het hotel. Morgen staat Silverfalls statepark (10 watervallen in een wandeling van 5 uur) op het programma maar daar komt morgen een onweersstorm voorbij, dus we draaien twee dagen om vanwege het weer.

Klik op onderstaande pijl om naar dag 6 van dit reisverslag te gaan.