U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Dag 11 John day Fossil beds (Clarno Unit & Painted hills)

 

Ken je dat? Als je in de winter vanuit de kou een winkel in loopt en ze hebben zo’n warmteschild (zeg maar zo’n blazer) in de deuropening. Dat hadden wij vandaag toen we het hotel uit liepen, alleen ging deze warmte niet meer weg. Om 09.00 uur was het al 81 graden (fahrenheit) is ongeveer 27 graden. Airco aan in de auto, dat kan niet anders, anders kun je geen afstand afleggen.

Nog even lunch gehaald bij de supermarkt, de auto weer afgevuld en op naar de Clarno Unit. Deze unit is onderdeel van “John day fossilbeds” die ontdekte in 1902 dat dit deel van Oregon vroeger een regenwoud is geweest en dat er tal van fossielen te ontdekken zijn. Ook zijn er delen waar je aan gestolde lavastromen en hun kleur kunt zien hoe oud deze gebieden en lavastromen zijn. Verveel ik jullie al? Ik vind dat soort dingen geweldig, ik zou het liefst met een kwastje en een schrapertje de hele dag in een opgraving willen zitten. Die kwast en schraper krijg ik regelmatig wel van Sylvia in mijn handen gedrukt, maar dan is het om te verven en behangen, is toch anders.

Bij de Clarno Unit aangekomen, 1 hele camper vol met fossielen, 4 amerikaanse bejaarden die gingen in (inmiddels 34 graden) wel even die berg op lopen. Wij hebben na het zien van 1 slak in een steen en een torretje in een kiezel afgedrukt elkaar aangekeken, en unaniem besloten dat gezien de temperatuur en een uur heen en een uur terug in die hitte dit meer dan fossiel genoeg was. Die 4 bejaarden hebben we niet meer gezien, gingen zonder water, zonder bescherming tegen de zon, op teenslippertjes van de Walmart, gewoon de berg op. Die camper staat waarschijnlijk vanaf morgen te koop. Idioten, kennen hun eigen land niet en hoe gevaarlijk natuur kan zijn.

Wij zijn doorgereden naar “de painted hills”, dit gebied hadden we een paar jaar geleden op tv gezien bij “de mol”. Gelijk genoteerd op de bucket list. 42 graden en het was inmiddels al 14.00 uur (wegen waren prima maar 5 bergpassen over gaat niet snel). 3 trails gelopen, anders kom je nergens en mis je de mooie uitzichten. Er werd met borden gewaarschuwd om niet op slangen te gaan staan, de soort daar is zeldzaam, ik dacht even dat het een waarschuwing voor bezoekers was.

Werkelijk prachtige omgeving maar om 16.00 na 2 uur lopen op 3 trails waren we gesloopt, water liep van ons af. In de koelbox die we standaard met ijsblokken gevuld in de auto hebben staan, flessen water gepakt en allebei 1 liter water weggeklokt en onderweg terug naar het hotel nog een litertje. Iets simpels te eten gehaald en lekker de koele hotelkamer in. (19.00 was het inmiddels) Sylvia had het blijkbaar nog steeds warm want die ging in de lift met haar rugzak tegen de “firealarm” knop aan staan, we konden nog net voorkomen dat het hotel geëvacueerd werd. Wij hadden in eerste instantie niet eens door dat wij die knop hadden ingedrukt. (fire is hier wel een woordje, ongeveer 5% van de omgeving hier brand jaarlijks af, dus ze zijn altijd op hun hoede)

Mooie dag weer, lekker, nog even ijshockey en honkbal kijken en dan weer tussen de lakens. Morgen gaan we hier in de buurt (50km) naar “Smith rock state park”, paradijsje zeggen ze en ik zag nog iets van een canyon op een bord hier in de buurt, daar moeten we ook maar eens langs, we zijn er nou toch.

Dag 12 Smith rock state park

Smith Rock State park staat vandaag op het programma. Geen idee wat we kunnen verwachten, er zijn diverse trails, maar op internet kom je er maar niet uit of je hiervoor familie moet zijn van Daphne Schippers of dat je het ook red als je als kantoorlul regelmatig naar het koffiezet apparaat loopt. Hoe dan ook, we gaan. Omdat het maar 50 km rijden is, dachten wij eens goed uit te slapen omdat we vandaag eens tijd zat hebben voor de verandering. Is elke dag het ontbijt van 06.00 tot 10.00, wat denk je, op zondag tot 09.00 welke sukkel heeft dat nou verzonnen. Ik weet wel welke sukkel.

Even iets anders tussendoor. Ik moet even wat van mij afschrijven hoor, ik moet het tenslotte ook kwijt. Toen wij hier 2 dagen geleden incheckten stond er een lamzak van een kerel achter de balie die duidelijk geen zin heeft in zijn werk. Als je aan hem vraagt “weet je waar de wasmachines staan” (gisterenavond even wasje gedraaid), dan zucht ie 3 keer, komt ie met zijn luie reet niet eens van zijn stoel af (want dan mist ie zijn ijshockeywedstrijd die hij achter de balie op zijn HUAWEI smartphone zit te kijken) gromt twee keer en wijst met zijn “door veel te veel wafels en bacon gevormde worsten vingers” naar rechts. Hij kijkt je niet eens aan. Als je binnenkomt na een dagje weg, zeggen wij netjes gedag, de klojo verdraaid zijn hoofd niet eens. Ja waarom zou je ook vriendelijk zijn tegen mensen die 135 dollar per nacht voor een hotelkamer betalen? Het is de eerste Amerikaan die niet aardig is. Na het uitchecken morgen ga ik hem op mijn “Sony-smartphone” laten lezen dat die HUAWEI telefoons het straks niet meer doen omdat de VS denkt dat de chinezen spioneren via die toestellen, hard voor hem, zo dat moest ik even kwijt.

Nou dus wij om 09.00 naar Smith Rock, bloed heet (33) maar toch maar gegaan. We zijn de rivertrail gaan lopen, prachtig maar na 2 uur en 4 liter water verder hadden we toch echt het idee dat we in de “mazerunner” waren beland, pad hield op en “the only way is up”. Dat moest met touwen en zo, dat laten wij maar aan anderen over, teruggelopen, mooie slang gezien en een bold eagle (adelaar met witte kop). Bijna 3,5 uur gelopen en toen moesten we nog de canyon uit, naar beneden ging lekker maar dan heb je niet door wat voor een stuk je omhoog moet lopen. Niet normaal, uitgedroogd en stuk toen we boven kwamen. De auto in, airco op volle toeren en nog een litertje vocht uit de coolbox en onze lunch opeten.

Op de terugweg nog even uitgestapt bij een canyon die we hadden gezien en vlak voor het dorpje door de MC-wash auto drive gereden. Hij glimt weer en je kunt nu weer de deur beetpakken zonder rode handen te krijgen. Uurtje of 2 op de hotelkamer gechillt en toen een happie gaan eten bij “the black bear”. (top tentje)

Morgen hebben we een reisdag (450 km) naar Ocean shores een kustplaats links onderin Washington, wat we daar gaan doen zien jullie overmorgen pas.

Dag 13 Reisdag Madras - Ocean shores

Vandaag is een reisdag, van Madras (Oregon) aan de oostzijde van de Cascade Mountain range naar Ocean Shores (Washington) aan de westkant van de Cascade Mountain range. We hebben een hotel op een schiereiland uitgezocht. Allereerst lag het hotel op de route, daarnaast ligt het niet in een heel drukke stad waardoor we morgenochtend geen tijd verliezen met files. Morgen gaan we een scenic route rijden en 2 trails in het Quinault rainforest lopen. We hebben al sterk anti insectenspul gehaald want het barst er van de muggen en meer van dat soort critters.

Dit schiereiland moet je overigens niet in de zomer aan doen want dan is het hier afgeladen met toeristen en amerikanen om te surfen, walvissen en orka's te spotten, waterscooteren, surfen, zeilen etc. Nu is er geen hond, pas bij het derde restaurant hadden we geluk. Vis eten natuurlijk, er is hier niks anders, vers gevangen heilbot, kabeljauw en krab, helemaal top. Overigens hebben we onze jassen uit de koffer moeten halen, was het vanochtend toen we vertrokken nog 29 graden, hier is het 11 graden en een felle wind vanuit zee.

Dag 14 Quinault rainforest

Uit Ocean Shores vertrokken na een heerlijk ontbijt, top hotel. Aan de andere kant van de weg zat een “Deli” dus sla, tomaten, kaas en verse broodjes gehaald voor de lunch. Toen bij de benzine pomp onze koffiebekers gevuld. Bij de benzinepomp?? Ja, hier bij de benzinepomp geen rommel maar gewoon vers gezette goede koffie, zeg maar uit de machines die je bijv. ook op kantoor hebt staan.

Nee, benzine tanken we daarna niet bij de starbucks (ik hoor het je zeggen). Op naar het Quinault rainforest. We wisten niet helemaal wat we moesten verwachten maar we gaan een trail doen langs bruggetjes, een waterval en wel 200 soorten planten. Planten, oke, nou we gaan wel zien. Was een heel mooi bos en voor de zekerheid zijn we bij het rangerstation even gaan vragen of het inderdaad over de weg de eerste trail was. Dat klopte helemaal, ik had mij goed voorbereid. Ook vroeg ik of het rondje rond het meer (Quinault-lake) open was, ook die was open, mooi, doen we dat rondje rond het meer na de trail en lunch.

De trail was echt mooi, beetje stijgen en dalen maar dat hoort er hier bij, de waterval was om je stuk te lachen, als ik twee cola light en een fles water op drink en boven op een rots ga staan doe ik een betere imitatie. (leuk concept voor RTL4, so you think you're a waterfall??) Na de trail even een broodje gegeten en het rondje rond het meer. De ranger had er alleen niet bij gezegd dat na 2 km de weg ophoudt en je die andere 10km over een grind/zand pad moet. Nou daar gaat mijn 10 dollar aan wasbeurt van eergisteren.

Syl zet net de dashcam uit, springt er een wolf voor de auto zo de struiken in, we schrokken ons te pletter, maar Sylvia is nog wel even uitgestapt om te kijken waar ie heen rende. Ik had het daar te druk voor, ik moest op haar wandelstokken passen, ben daar gek, de auto uit. Elke keer als er een wild dier, vanmiddag weer een eland, opduikt, ligt de camera op de achterbank of staat de dashcam niet aan, maar we hebben nog even.  Wel zien we op de weg heel veel dierenpoep liggen, Sylvia weet inmiddels precies welke van een beer, hert, poema of springbok is.

Dan rij je rustig door een bosweg, zegt ze ineens…..stop…stop, nu…stop…je denkt minstens dat je een groep schoolkinderen onder je auto hebt liggen, nee, ligt er berenpoep op de weg, dan kan ie in de buurt zijn. Ja hoor Syl, die beer gaat op de weg zitten kakken en blijft daarna nog een uur in de buurt. Dat doe je toch zelf ook niet! Na het Rainforest nog een uurtje gereden naar Forks, enige dorpje in een straal van 80 km. Mensen leven hier simpel en basis. Maar, ze hebben wel het beste chinees restaurant van de omgeving, snap ik, er zit niks in de omgeving. Maar we hebben er even lekker gegeten.

Dag 15 HOH rainforest en beaches

Vanochtend lekker tot half negen uitgeslapen, we hoeven niet voor 9 uur te ontbijten, want dit motel heeft geen ontbijt. Geen probleem, aan het eind van het dorpje is een soort “piet verkoopt alles” winkel, daar hebben ze vast brood. Al die mannen die hier de hele dag met die boomstammen vrachtwagens lopen te zeulen moeten tenslotte ook koffie en brood.

Lekker vers brood en ze hadden verse  homemade chicken-salad, die hadden ze zelf gemaakt. Om een idee van de winkel te geven…. Je kunt er ook een grote beurt aan je auto laten geven, ze verkopen mobiele telefoons, doen aan begrafenispolissen en tussendoor installeren ze ook internet bij je thuis. Heel gek, het dorpje voelt aan als 1850 maar van alle hotels tot dusver hebben ze de snelste internetverbinding. Vandaag staat Rialto beach op het programma en het HOH-rainforest.

Binnen een half uur waren we bij Rialto beach. Niet normaal, honderden dooie bomen op het strand, sommige wel 2 meter doorsnee en 15-30 meter lang. Als het onweert, hard waait of een bosbrand is blijft alles in het bos liggen en dan wordt het winter en valt er een paar meter sneeuw. In de lente smelt de sneeuw en de rivieren die dan ontstaan voeren alle omgevallen bomen af naar zee, die mikt ze met vloed op het strand en klaar ben je. Heel bizar gezicht. Andere stranden hebben dat niet omdat de stroming naar dit strand heel sterk is. De mensen hier vinden het alleen maar geweldig, ze hebben gratis brandhout.

Op de terugweg van Rialto beach reden we langs een rivier en zag Sylvia in de verte een Bold eagle (witte zee arend) zitten dacht ze. Terugrijden, die wil ik zien. Met de zoom van de camcorder konden we hem heel goed zien, zie filmpje. Inmiddels was het gaan stortregenen en we moesten nog 75 km naar het rainforest. Grappig, toen we aankwamen regende het niet meer. We begonnen met drie waarschuwingen van de park ranger, zie de bordjes in de foto’s. Er zijn 2 poema’s gesignaleerd, elanden zijn agressief en er is behoorlijke activiteit van zwarte beren. Mooi, Sylvia loopt dus voorop, ja luister, iemand moet toch het verhaal vertellen hoe het allemaal gegaan is en het blog verder bijwerken.

Eerst een trail van 2,5 km gelopen. Als je gewaarschuwd bent voor die beesten hoor je achter elk blaadje van een boom wat bewegen, begon het ook nog te regenen en kwamen we nauwelijks andere mensen tegen, dan voel je je heel alleen in zo’n bos. Na de eerste trail even wat gegeten bij de auto en toen nog een trail van 1,8 km. Werkelijk prachtig, Sylvia zag iets bewegen en ja hoor, een eland. Mochten niet dichterbij komen, ik luister wel naar die ranger, er raken meer mensen gewond door elanden dan door auto ongelukken in deze regio. Ze zijn heel agressief omdat ze vaak een vrouwtje met jongen hebben. En die spotten we op de terugweg ook nog eens (zie filmpje).

Top dag, beetje nat geworden, maar dat is inmiddels al weer droog. Net even gegeten bij het andere restaurant (er zijn er 2) dat is een soort bar-cafe-truckers tent. (waar al die ruige boomsjouwers komen) Prima eten en lekker bier. Gezellig.

 

Dag 16 Cape Flattery trail

Dag Forks, je was een leuk gehucht maar je krijgt vanaf vandaag 2 inwoners minder. We reden nog geen 5 minuten in het bos, eerst vol in de remmen omdat er een eland midden op de weg stond, daarna bijna een Coyote onder de wielen. De koffie die we net hadden gehaald zit nu ook in de CD-lade van de CD speler van de auto. Rustig rijden klukkluk, oke mammaloe, want wij gaan vandaag bij de indianen op bezoek. De noordwestelijke punt van de staat Washington is toegewezen aan de Makah-tribe. Een indianen stam die oorspronkelijk in Oregon zijn roots heeft maar door de blanke settlers verdreven zijn. Die settlers die waren niet zo beroerd en gaven het meest onvruchtbare stuk land (bossen, rotsen en ruige zee) aan de indianen en daar leven ze nu nog.

Wil je in dat gebied een trail lopen of andere grond van hen betreden dan moet je dokken. 5 dollar per dag, dat is dan weer helemaal niks. Ik vroeg nog, is mijn nationale parken pas nog geldig hier? Nee want wij erkennen de Amerikaanse overheid niet, hebben zelfs een eigen sheriff die afkomstig moet zijn uit de Makah stam. Eigen wetten, eigen scholen en de oude indianen taal wordt hier zelfs geleerd aan de kinderen, zodat ze hun achtergrond niet vergeten. Deze indianen laten zich niet meer weg jagen.

Het zijn wel slimme en moderne indianen, je kunt ongeveer overal voor pinnen, soort pindianen zou je kunnen zeggen. De macdonald en de starbucks die zitten dan weer wel in het dorp, anders houden ze de jeugd natuurlijk niet in dat uitgestorven gat aan de kust. Ze wonen in oude trailers en stacaravans waar wij nog geen hond in zouden laten slapen, maar er staan wel 2 gloed nieuwe pickups voor iedere deur.

Maar goed, ik een vergunning gehaald bij de plaatselijke “general store” en op pad naar het startpunt voor de trail (11km vanaf het dorp de berg op). Dorp heet overigens Neah bay. Een pad alleen maar afdalend naar de rotskust door een dik begroeit bos. Na 45 minuten lopen, uitzichtpunten op de zee en de rotskusten, werkelijk prachtig. We konden niet langer dan 10 minuten uitrusten en van het uitzicht genieten want er is een storm op komst. Er gaat op 1100 meter zelfs sneeuw vallen. Het gebied waar wij door heen moeten naar het volgend hotel ligt op 1600 meter dus als een haas er van door.

Zijn nu in Port Angeles om morgen een scenic route te doen waarvandaan je mount olympic kan bekijken en willen nog naar een waterval toe lopen. Het is hier nu weer droog, maar morgen verwachten ze een hele plens regen en sneeuw. Wij kijken gewoon omhoog en als het lukt, dan lukt het en anders gaan we iets anders doen. Het is hier overigens nu 9 graden.

Klik op onderstaande pijl om naar dag 17 van dit reisverslag te gaan.