U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

iDag 6 Trails naar Wahclella falls & Latourell falls.

Weten jullie nog dat ik gisteren zei dat we de dagen omwisselden omdat er zwaar weer kwam bij het Silver Falls state park? Zitten we vanochtend bij het ontbijt, laten ze op de TV zien dat er tot 13.00 uur geen regen valt maar daarna verwachten ze een thunderstorm. Lekker dan, gooi je je programma om werkt Piet Paulusma niet mee.

Dus wij als echte preppers ingepakt en de auto in om voor 13.00 een mooie trail te lopen. Laten we dan de verste doen, die ligt ook het zuidelijkst en wellicht beter qua weer. Wij 45 minuten in de auto naar de “Wahclella falls” staan we voor het stuk bos waar het pad zou moeten beginnen, politie waarschuwingen, een deel van de trail staat op instorten en er mag niemand in of uit.  Ooooohhh wordt het zo’n dag. Oke, dan pakken we de trail van overmorgen alvast, tja die ligt dus weer 20 minuten terug op de route. Zo gezegd zo gedaan.

Zowaar een parkeerplek gevonden voor de trailhead van de hike (niet dat het druk is, maar er zijn teveel bomen en te weinig parkeerplekken in het bos heel raar) en wij bepakt en bezakt aan de tocht begonnen. In de beschrijving die ik had gedownload (van een andere Amerika ganger) stond dat het 650 meter omhoog was daar was dan de eerste waterval en daarna slechts 200 meter omhoog naar de volgende, er stond nog bij je kunt ze beide makkelijk in een uur lopen.

Nou die kerel is hier nog nooit geweest, die kletst maar wat, allereerst was het een dik uur lopen naar de eerste waterval en daarna was het 200 meter als je verticaal (in een lift of zo) kan stijgen. Om 200 meter te stijgen moet je ongeveer 2 km via switchbacks omhoog lopen. Na een dik uur lopen op een constante 12% helling, kwamen we daar dus achter, je gaat niet terug, dat doen wij niet, nou wil ik het zien ook, dan maar op karakter. Uiteindelijk kwamen we na een lange tijd lopen op een vlak stuk boven op de berg, en vraag ik aan iemand die van de andere kant af kwam lopen, hier moet toch de waterval zijn? Nee, hier is het uitzichtpunt over de vallei, de waterval is nog een uur omhoog. Dan wordt het heel even donker voor je ogen, slik je twee keer en denk je hoezo vonden we dit ook al weer leuk.

Tja, het uitzicht hier is geweldig, maar daar kwamen we niet voor, toch maar verder en op naar de waterval. Die is idd een uur lopen als je een 22 jarige triatleet bent. Wij deden er iets langer over, het pad leek wel een nooit onderhouden Tsjechische klimwand uit 1975 die op de grond gevallen was. Zeiknat, rotsen en blubber. Maar eindelijk, ja hoor daar was ie dan, op de foto is het de waterval die heel breed uitwaaiert. Ze noemen deze Fairy-falls, kunnen ze beter best “Ver-die-Falls” noemen. Inmiddels was het allang na 13.00 uur en zou de regen ons om de oren moeten slaan, maar niets hoor, de zon brak zelfs door. Toen nog bijna 2 uur naar beneden lopen.

Einde van de middag zaten we weer in de auto, eigenlijk helemaal geen moeie voeten of zo, gewoon helemaal geen gevoel meer in je voeten. In de whirlpool van het hotel een half uurtje bijgekomen en nog even een wasje in de machine gestopt, straks nog even ergens een steakje happen en dan slapen. Ik vertel mijn voeten maar niet wat we morgen gaan doen…

Dag 7 Silver falls statepark

Vanochtend vroeg aan het ontbijt (07.30) want we gaan vandaag naar “Silver Falls State park”. Een bebost bergachtig gebied ongeveer 100 km ten zuiden van ons in de staat Oregon. 100 km er naar toe is geen uur maar 1 uur en 40 minuten omdat er geen snelweg naar toe loopt maar een B-weg die door allerlei bijna verlaten dorpjes slingert.

Even nog wat proviand inslaan en om 10.30 waren we op een van de parkeerplaatsen (ze hebben er wel 15) van het park, blijkbaar een populaire bezienswaardigheid, maar vandaag stonden er slechts 10 auto’s. De park-ranger sprak ons aan of we genoeg kleren, regenkleding, eten en drinken bij ons hadden, want het weer is wat wisselend en als er een stortbui valt kan het zijn dat je bij sommige watervallen een uurtje moet wachten voordat je er onderdoor of omheen kan. Natuurlijk, rugzak zit afgeladen met van alles en nog wat. Ook vroeg hij ons of wij 2 of 3 watervallen gingen bekijken. Nee, wij doen ze allemaal natuurlijk, het heet “trail of ten falls”, ga ik er geen 3 doen! Totaal iets meer dan 5 mijl (8,5 km). Joh we hoeven verder nergens heen en het is vroeg en als we moe zijn stoppen we gewoon een kwartiertje.

Het was werkelijk adembenemend, een van de mooiste plekken die wij op onze reizen door de VS ooit zijn tegen gekomen, een verborgen pareltje. Om die watervallen te zien, loop je er eerst boven langs en later onderlangs om naar de volgende te lopen, let wel, naar de volgende zat steeds een half uur stijgen of dalen tussen. Dan is 8,5 km best lang want dat gaat niet zo snel. Volgens mij doet het eromheen lopen net zo zeer als er gewoon van afspringen maar oke.

Na 3 uur lopen en 6 van de 10 watervallen verder waren we halverwege, lunchtijd. Op een steen de broodjes zitten eten met een waterval in zicht. Hoe gaaf kun je lunchen. Daarna werd het steil en duurde het een uur naar de volgende waterval, alsof je voeten achter je lopen zo voelde dat ongeveer. Wat een takke-eind. Terug was verder dan heen dus dat was geen optie. Uiteindelijk hebben we alle tien de watervallen gezien. En toen was het volgens de kaart nog 1200 meter terug lopen via het bos. (die landmeter die werkt waarschijnlijk al een paar jaar niet meer bij staatsbosbeheer) Na dik 1,5 uur lopen, geen mensen meer die we tegen kwamen, geen bordjes meer, niets meer, bomen zo ver als je kon kijken. Komen we uit op een parkeerterreintje waar 1 mevrouw in een auto zit, klop klop, weet u wellicht waar wij zijn? Ja hoor u bent op parkinglot A. Wij het kaartje erbij pakken en daarop zagen we dat het naar onze auto nog zeker 45 minuten lopen was, na wat religieuze termen te hebben geslaakt besloten we toch maar te lopen. Helemaal stuk kwamen we om 17.00 uur aan bij onze auto. De auto herkende ons niet eens meer zolang waren we weggeweest. Van 10.30 tot 17.00 uur, 6,5 uur gelopen. Halverwege de terugreis ergens langs de weg wat gehapt en nu snel douchen en languit op bed.

Morgen staat er een wandeling op het programma, ik hoor net dat dat niet doorgaat.

Dag 8 Scenic route: Mount Hood

Vandaag een kort verhaaltje, er stond vandaag oorspronkelijk een flinke wandeling naar een mooie waterval op het programma, maar gezien de "stijfheid van de kuiten"  van de tocht van gisteren een alternatief bedacht. Op een dikke 100 km ten oosten van ons ligt Mount Hood. Een van de 3 hoogste toppen (Mount st Helens en Mount Rainier zijn de andere 2) van de Cascade mountain range. Op internet een mooie scenic route gevonden deels langs de Columbia river, en deels om de berg heen. Wij zouden ons zelf niet zijn als we niet even gingen kijken of er nog sneeuw aan te raken is. En ja hoor, er lag nog voldoende, op een aantal stukken waren snowboarders zelfs nog bezig met hun kunstjes. Heel raar, sneeuw langs het laatste deel in de bermen en tussen de bomen lag nog een dikke meter sneeuw, terwijl het buiten 26 graden was. Morgen slapen we uit want dan hoeven we slechts 325 km te verkassen naar het zuiden, we gaan de meer dorre kant van Oregon opzoeken. Morgen is dus een relaxte reisdag, ergens lunchen onderweg en genieten van de omgeving terwijl we de km maken.

Dag 9 Reisdag

Vandaag verlaten we na 5 nachten de omgeving van Vancouver/Portland. Rustig aan, een reisdag van 325 km vandaag. Alle bagage weer de auto in en naar Roseburg. Roseburg is een kleine stad in het zuidwesten van Oregon, daar hebben we een hotel van 1 nacht omdat we morgen vanuit hier “National park Crater lake” gaan bekijken en daarna doorrijden naar het droge en ruige Madras in het mid-zuiden van Oregon. We nemen vandaag niet de snelweg maar besluiten om de binnendoor wegen te pakken, kom je af en toe door leuke dorpjes heen, zie je nog wat van de omgeving en met 90km per uur is het relaxt rijden. De tussendoor weggetjes zijn nog altijd flinke wegen hoor, geen fietspaadjes of zo.

Rond 14.00 uur in Eugene lekker geluncht, zo lekker dat we vanavond maar gewoon een broodje kip of zo doen. Geen foto’s of film vandaag, de weg was redelijk saai behalve het laatste stukje door de bergen. Heel veel druivenvelden hier, en het barst hier van de pinda en hazelnoten ranches. Nog nooit wijn uit oregon gezien of gedronken, toch maar eens proberen. Paar keer herten voor de auto gehad maar gelukkig niet geraakt. Voor morgen weer gewoon een compleet blog met foto’s en film.

Nog even een misverstand uit de weg helpen. Die Amerikanen zijn behoorlijk aan de maat omdat het gezonde eten duur is en snacks goedkoop. Nou dat is maar hoe je het bekijkt. Ik haalde vandaag in de supermarkt 2 bananen (nog bio ook) en 2 appels, 2 broodjes, 4 yoghurtjes en een pak jus d’orange en moest 1,86 dollar afrekenen. (een banaan kost 3 dollar cent, hoe kan dat nou?) Een zak dorito’s kost 3,50 dollar. I rest my case your honor.

Morgen 450 km, via Crater lake, naar Madras, ben nieuwsgierig, schijnt spectaculair te zijn.

 

Dag 10 Crater lake

Vandaag 450 km reisdag en….onderweg Crater Lake bekijken. Een vulkaan krater met water gevuld.  Om acht uur in de ochtend zaten we al met een mok verse koffie in de auto. Nog even de nodige gallons in de auto gemikt en eerst maar eens even die 225 km naar Crater Lake afleggen. Brede weg maar de laatste 75 km werd het een bergweg. Ik wist wel dat Crater Lake in een oude vulkaan in een gebergte lag, maar hoe hoog kan dat helemaal zijn? Nou 2500 meter ongeveer, dus dat moet je via haarspeldbochtjes klimmen, 75km wel te verstaan.

Maar, prachtig mooie natuur, kaalkop gieren gezien, elanden en nog wat van die critters. Nog 5 km tot de noordzijde van het park, weg afgesloten, omkeren was de enige optie. De noordzijde van het park was open geweest maar door een lawine was de weg totaal geblokkeerd door ijs. Dat was eergisteren al gebeurt maar ze waren nog met zwaar materieel bezig. Duurde nog zeker een week. Shit, we hadden onze zinnen zo op het meer gezet. Oke, wat nu, kaart erbij…er is nog een ingang, de west entrance, weet je wat, rijden we beetje om, is ie open hebben we mazzel, wel 75 km extra vanaf hier maar hé wat maakt het uit hoe laat je aan je steak zit en als we maar voor donker de bergen uit zijn.

Omrijden ging eigenlijk best wel vlot, totdat de zijkanten met sneeuw verschenen, dan moet je toch beter opletten, soms is er een hap sneeuw op de weg beland, de boel is aan het smelten nu, en moet je toch voorzichtiger zijn. Dag meneer de ranger, nee, wij betalen niet, wij hebben ( in NL al) een parkenpas voor alle parken van de USA gekocht.  Maar ik hoor net dat ie nog thuis ligt, dus nu hebben we er twee een hier en een in NL!  Je bent fan of je bent het niet. Maar uiteindelijk kwamen we op de rand van de krater, jongens, zie de foto en film, dit is het omrijden toch gewoon waard. Sneeuw tot aan je knieën en dan dit uitzicht. Helaas konden we niet om het meer heen rijden om het van alle kanten te zien, de rim hadden ze verder afgesloten ivm schuivend sneeuw/ijs dat nog regelmatig op de weg dondert aan die kant van de berg.

Op de berg onze lunch op gegeten, (kaas smaakt raar op 2500 meter) nog een bak koffie en om 14.00 uur terug gereden. Dat ging helaas niet zoals ik op een route had uitgetekend, elke keer als ik “ga hier linksaf” hoorde van de Tomtom, was de weg na 10 meter versperd met een muur van sneeuw en ijs. We konden dus alleen via de hoofwegen naar huis, dat was nog eens 40 km omrijden. Net aangekomen in ons hotel voor 3 nachten, toen ik binnenkwam dacht ik, straks wordt ik er uit gestuurd met mijn korte broek, beetje sjieke boel, brengen wij wel verandering in.

Even uitgepakt, opgefrist en rond 19.30 zaten wij bij de Black Bear in Madras (mini dorpje in the middle of nowhere) een heerlijke zalm te verorberen die vanochtend nog niet wist dat ie met ons kennis zou maken toen die hier om de hoek nog in zijn beekje spartelde. Compleet andere omgeving, we kwamen al een canyon tegen, het is bijna 30 graden en droge omgeving. Gek want als je in de verte kijkt zie je gewoon die grote besneeuwde bergen. Morgen op pad naar weer een nieuw avontuur, maar geen sneeuw meer, daar is het hier te droog en warm voor.

Klik op onderstaande pijl om naar dag 11 van dit reisverslag te gaan.